Weigering inrit elektrische auto is geen bestuursrechtelijk besluit
ECLI:NL:RVS:2026:6511, Raad van State, 04-11-2026, 202506181/1/R1
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij brief van 15 juli 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Almere [appellant] bericht dat geen toestemming wordt verleend voor het maken van een inrit naar zijn perceel aan de [locatie] in Almere. [appellant] woont aan de [locatie] in Almere. Tussen zijn perceel en de openbare weg ligt een groenstrook met voetpaden, die eigendom is van de gemeente. [appellant] wil zijn elektrische auto in zijn voortuin mogen parkeren en opladen. Hij heeft daarom op 2 juli 2024 met het formulier "Aanvraag rioolaansluiting en/of inrit" een verzoek ingediend. In de brief van 15 juli 2024 heeft het college aan [appellant] medegedeeld dat de gemeente Almere als grondeigenaar geen toestemming geeft voor het gebruik van de groenstrook als inrit. Het college heeft het bezwaar van [appellant] tegen de weigering bij besluit van 17 september 2024 niet-ontvankelijk verklaard. Het college stelt zich op het standpunt dat de weigering om toestemming te verlenen privaatrechtelijk van aard is en dat de brief van 15 juli 2024 daarom geen besluit is in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Volgens het college berust de weigering om toestemming te verlenen niet ook op een publiekrechtelijke grondslag, omdat voor het maken van een inrit in de gemeente Almere geen vergunningplicht geldt.
Kern van de zaak
Een bewoner van Almere wil een inrit aanleggen over een gemeentelijke groenstrook om zijn elektrische auto in de voortuin te parkeren en op te laden. De gemeente weigert als grondeigenaar toestemming. De bewoner bestrijdt dat deze weigering puur privaatrechtelijk van aard is.
Beslissing van de rechter
De Raad van State behandelt het hoger beroep van appellant; de rechtbank had eerder geoordeeld dat de gemeentelijke weigering geen besluit is in de zin van artikel 1:3 Awb omdat zij uitsluitend op een privaatrechtelijke grondslag berust. Een nevengeschikt publiekrechtelijk element ontbreekt nu er in Almere geen vergunningplicht geldt voor inritten. Het bezwaar was daarmee terecht niet-ontvankelijk verklaard.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past in een bestaande lijn over de publiek/privaatrechtelijke kwalificatie van overheidshandelingen en heeft praktische relevantie voor eigenaren van elektrische auto's, maar stelt geen fundamenteel nieuwe rechtsregel; de uitspraak is bovendien slechts gedeeltelijk beschikbaar.
Belangrijkste punten
- 1Gemeente weigerde als grondeigenaar toestemming voor gebruik groenstrook als inrit – zuiver privaatrechtelijk handelen
- 2Geen vergunningplicht voor inritten in gemeente Almere, waardoor een publiekrechtelijke grondslag ontbreekt
- 3Weigering kwalificeert niet als besluit ex artikel 1:3 lid 1 Awb; bezwaar terecht niet-ontvankelijk
- 4Procedureel punt: appellant betoogt dat rechtbank ten onrechte zonder zitting uitspraak deed (artikel 8:57 lid 1 Awb)
- 5Uitspraak is nog niet volledig beschikbaar; motivering Raad van State over de inhoudelijke beoordeling ontbreekt in het fragment
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat een privaatrechtelijke weigering door de overheid als grondeigenaar alleen een voor bezwaar vatbaar besluit is wanneer een publiekrechtelijke grondslag nevengeschikt van toepassing is; het ontbreken van een lokale vergunningplicht voor inritten is daarvoor doorslaggevend.
Praktische impact
Bewoners in gemeenten zonder vergunningplicht voor inritten kunnen een weigering van de gemeente om een inrit over gemeentegrond aan te leggen niet aanvechten via de bestuursrechtelijke weg en zijn aangewezen op de burgerlijke rechter.
Onderwerp-impact
Voor de verdere uitrol van laadinfrastructuur bij particulieren vormt dit een drempel: wie afhankelijk is van gemeentegrond voor een inrit en wordt geweigerd, heeft geen bestuursrechtelijk rechtsmiddel indien de gemeente geen inritvergunning vereist.
Samenvatting
Een bewoner van Almere diende op 2 juli 2024 een verzoek in om een inrit te mogen aanleggen over een gemeentelijke groenstrook, zodat hij zijn elektrische auto in de voortuin kon parkeren en opladen. De gemeente wees dit verzoek af bij brief van 15 juli 2024, daarbij handelend als grondeigenaar en niet als bestuursorgaan. Toen de bewoner bezwaar maakte, verklaarde het college van burgemeester en wethouders dit bezwaar niet-ontvankelijk: de weigering was naar zijn oordeel van privaatrechtelijke aard en kwalificeerde niet als besluit in de zin van artikel 1:3 lid 1 van de Algemene wet bestuursrecht. Doorslaggevend daarvoor was dat de gemeente Almere geen vergunningplicht kent voor het aanleggen van inritten, zodat een publiekrechtelijke grondslag volledig ontbrak. De rechtbank bevestigde dit standpunt. In hoger beroep bij de Raad van State voert appellant twee grieven aan. Ten eerste stelt hij dat de rechtbank ten onrechte zonder zitting uitspraak heeft gedaan, ondanks zijn tijdige verklaring dat hij op een zitting wilde worden gehoord. Dit procedurele punt raakt aan artikel 8:57 lid 1 Awb, dat achterwege laten van een zitting slechts toestaat indien geen der partijen heeft verklaard van het hoorzittingsrecht gebruik te willen maken. Ten tweede betwist appellant de inhoudelijke kwalificatie van de gemeentelijke weigering. De centrale juridische vraag is of de gemeente bij haar weigering uitsluitend privaatrechtelijk handelde, of dat de beslissing tevens een publiekrechtelijk karakter draagt dat haar binnen het bereik van de Awb brengt. Omdat de volledige uitspraak van de Raad van State niet beschikbaar is in het aangeleverde fragment, kan over de uiteindelijke beslissing op het hoger beroep slechts worden vastgesteld dat de zaak op 22 oktober 2026 ter zitting is behandeld. De zaak is relevant voor burgers die afhankelijk zijn van gemeentegrond voor laadinfrastructuur en illustreert het belang van lokale regelgeving omtrent inritvergunningen voor de toegang tot de bestuursrechter.