Bezwaar standplaatshouders niet-ontvankelijk: e-mails geen besluiten

Samenvatting

In deze zaak hadden standplaatshouders in Bergen op Zoom, aan wie in 2008 en 2011 voor onbepaalde duur vergunningen waren verleend voor de verkoop van vis en visproducten, e-mails ontvangen van de gemeente. Daarin deelde de gemeente mee dat vergunningen verleend vóór 1 november 2017 op grond van de Beleidsregel Nadere regels Standplaatsen van rechtswege waren vervallen per 1 november 2022, en dat de gemeente een coulanceperiode van twee jaar toepaste zodat de nieuwe regels per 1 november 2024 voor hen van kracht zouden worden. De standplaatshouders maakten bezwaar tegen deze e-mails, in de veronderstelling dat het hier om appellabele besluiten ging die hun rechten raakten. Het college verklaarde de bezwaren niet-ontvankelijk, in navolging van het advies van de Adviescommissie voor de bezwaarschriften. Kern van de redenering is dat de e-mails geen besluiten zijn in de zin van artikel 1:3 Awb, omdat zij niet op rechtsgevolg zijn gericht. De e-mails bevatten slechts een bestuurlijk rechtsoordeel: de gemeente legt daarin haar interpretatie neer van de geldende beleidsregel. Het rechtsgevolg — het vervallen van de vergunningen — vloeit niet voort uit de e-mails zelf, maar rechtstreeks uit de Beleidsregel Nadere regels Standplaatsen. De Raad van State bevestigt dit oordeel. Nu de e-mails geen besluiten zijn, staat daartegen geen bezwaar en beroep open en zijn de bezwaren terecht niet-ontvankelijk verklaard. Voor de standplaatshouders betekent dit dat zij niet via deze weg hun positie kunnen verdedigen. Willen zij de geldigheid van het verval van hun vergunningen aanvechten, dan zullen zij de beleidsregel zelf of de grondslag daarvan ter discussie moeten stellen in een andere rechtsgang.