Griffierecht bij afzonderlijk beroep niet-ontvankelijk bezwaar
ECLI:NL:RVS:2026:6489, Raad van State, 04-11-2026, 202403637/1/R1
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 16 juni 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Mook en Middelaar aan Wildenborch Real Estate een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een strandpaviljoen met sanitaire voorziening bij de Mookerplas op het perceel aan de [locatie] in Plasmolen. Bij besluit van 16 juni 2020 heeft het college aan Wildenborch Real Estate een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een strandpaviljoen met sanitaire voorziening bij de Mookerplas op het perceel aan de [locatie]in Plasmolen. [appellante] is het niet eens met de uitspraak van de rechtbank uitsluitend voor zover die gaat over het niet vergoeden van het griffierecht. [appellante] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat zij griffierecht was verschuldigd voor haar beroep. Ter onderbouwing hiervan wijst [appellante] erop dat de rechter op de zitting heeft gezegd dat het fout is dat meer dan eenmaal griffierecht van [appellante] en anderen is geheven en dat de gemaakte fout zal worden hersteld, maar dat dat niet is gebeurd. [appellante] voert aan dat de rechtbank ten onrechte niet in de uitspraak heeft bepaald dat het college op grond van artikel 8:74 van de Algemene wet bestuursrecht het griffierecht moet vergoeden. Zij wijst in dit verband erop dat haar beroep gegrond was.
Kern van de zaak
Appellante maakte bezwaar tegen een omgevingsvergunning voor een strandpaviljoen bij de Mookerplas. Het college verklaarde haar bezwaar niet-ontvankelijk wegens gebrek aan belanghebbendheid. Appellante vocht uitsluitend de griffierechtkwestie aan bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
De uitspraak is onvolledig weergegeven, waardoor de eindbeslissing van de Afdeling over de griffierechtkwestie niet volledig kan worden vastgesteld. Op basis van de beschikbare tekst behandelt de Afdeling de vraag of appellante griffierecht verschuldigd was voor haar afzonderlijk ingestelde beroep; de grondslag lijkt artikel 8:41 Awb (heffingsplicht) versus artikel 8:74 Awb (vergoedingsplicht bij gegrond beroep).
Impactscore
LaagDe zaak betreft een procedurele griffierechtkwestie in een individuele omgevingsrechtelijke zaak zonder bredere precedentwerking; de uitspraaaktekst is bovendien onvolledig, waardoor de definitieve beslissing niet kan worden beoordeeld.
Belangrijkste punten
- 1Overgangsrecht Omgevingswet: omdat de aanvraag dateert van 5 november 2019 (vóór 1 januari 2024), blijft de Wabo (oud recht) van toepassing.
- 2Het college verklaarde het bezwaar van appellante niet-ontvankelijk wegens ontbreken van belanghebbendheid bij de omgevingsvergunning voor het strandpaviljoen.
- 3De rechtbank oordeelde dat voor elk afzonderlijk beroep afzonderlijk griffierecht verschuldigd is (€ 181,00 per beroep).
- 4Appellante bestrijdt in hoger beroep uitsluitend de beslissing over het griffierecht, niet de niet-ontvankelijkheid zelf.
- 5De vraag spitst zich toe op artikel 8:41 en 8:74 Awb: wanneer moet griffierecht worden geheven en wanneer vergoed.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak verduidelijkt de toepassing van de griffierechtsregels bij samenlopende beroepen tegen afzonderlijke besluiten op bezwaar, en bevestigt het overgangsrechtelijke kader van de Invoeringswet Omgevingswet voor pre-2024 aanvragen. Vanwege de onvolledige uitspraaaktekst kan de definitieve rechtsregel niet volledig worden vastgesteld.
Praktische impact
Appellante en vergelijkbare derden-bezwaarden worden geconfronteerd met griffierechtheffing per afzonderlijk beroepschrift, ook wanneer meerdere partijen bezwaar maken tegen hetzelfde besluit en hun bezwaren niet-ontvankelijk worden verklaard.
Onderwerp-impact
Voor omgevingsrechtelijke procedures rond strandpaviljoens en recreatieve bouwwerken benadrukt deze zaak het belang van tijdige toetsing van belanghebbendheid, en de financiële consequenties van afzonderlijk procederen bij collectieve bezwaren.
Samenvatting
Deze zaak draait om een omgevingsvergunning die het college van burgemeester en wethouders in 2020 verleende aan Wildenborch Real Estate voor de bouw van een strandpaviljoen met sanitaire voorziening bij de Mookerplas in Plasmolen. Appellante maakte bezwaar, maar het college verklaarde dit bezwaar niet-ontvankelijk omdat appellante niet als belanghebbende kon worden aangemerkt. De rechtbank bevestigde dit oordeel en verklaarde het beroep ongegrond. Meerdere andere partijen hadden eveneens afzonderlijk beroep ingesteld, en de rechtbank oordeelde dat voor elk beroep afzonderlijk griffierecht verschuldigd was. In hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State bestrijdt appellante uitsluitend het oordeel over het griffierecht. Zij is het er niet mee eens dat zij griffierecht moest betalen voor haar beroepsprocedure. De Afdeling stelt eerst vast dat op deze zaak het oude recht (Wabo) van toepassing blijft, omdat de aanvraag om omgevingsvergunning is ingediend op 5 november 2019, dus vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet op 1 januari 2024. De juridische kernvraag in hoger beroep is of de rechtbank terecht € 181,00 griffierecht heeft geheven op grond van artikel 8:41 Awb, en of artikel 8:74 Awb aanleiding had moeten geven tot vergoeding. Artikel 8:74, eerste lid, Awb verplicht tot vergoeding van griffierecht alleen bij gegrondverklaring van het beroep; bij ongegrondverklaring of niet-ontvankelijkheid bestaat slechts een discretionaire bevoegdheid. Omdat de uitspraaaktekst onvolledig is, kan de definitieve beslissing van de Afdeling niet volledig worden weergegeven. De zaak heeft een beperkte bredere impact en is vooral relevant voor partijen die in vergelijkbare collectieve bezwaarsituaties afzonderlijk procederen.