Jachtakte geweigerd ondanks geseponeerde strafbeschikkingen
ECLI:NL:RVS:2026:6483, Raad van State, 04-11-2026, 202600205/1/A3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 11 juni 2024 heeft de korpschef van politie een aanvraag voor het verlengen van de jachtakte van [appellant] afgewezen. [appellant] had een omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit (jachtakte) en heeft verlenging daarvan aangevraagd. Uit het politiesysteem en het justitieel documentatiesysteem is naar voren gekomen dat aan [appellant] strafbeschikkingen zijn opgelegd wegens het overtreden van artikel 2:1, eerste lid, en artikel 4:8 van de Algemene plaatselijke verordening Nijmegen. Op grond van artikel 2:1, eerste lid, van de APV is het verboden om op een openbare plaats deel te nemen aan een samenscholing, onnodig op te dringen of door uitdagend gedrag aanleiding te geven tot ongeregeldheden, dan wel te vechten. Op grond van artikel 4:8 van de APV is het verboden om de natuurlijke behoefte te doen binnen de bebouwde kom op een openbare plaats buiten de daarvoor bestemde plaatsen.
Kern van de zaak
Een man uit Nijmegen vroeg verlenging van zijn jachtakte aan. De korpschef weigerde dit omdat uit politie- en justitieregisters bleek dat hij strafbeschikkingen had gekregen wegens vechten op straat en wildplassen. Appellant bestrijdt de weigering, mede omdat beide strafbeschikkingen inmiddels zijn geseponeerd.
Beslissing van de rechter
De uitspraak is op basis van de beschikbare tekst onvolledig, maar het geschil betreft of de Raad van State het hoger beroep van appellant gegrond verklaart. Op grond van de beschikbare overwegingen lijkt de kernvraag of geseponeerde strafbeschikkingen toch ten grondslag kunnen worden gelegd aan een vrees voor misbruik van wapenbezit.
Impactscore
MiddelDe zaak betreft een individueel vergunningsgeschil, maar raakt aan een structurele rechtsvraag over de bewijskracht van geseponeerde strafbeschikkingen bij wapenverloven. De impact is beperkt tot een specifieke niche van het omgevings- en wapenrecht.
Belangrijkste punten
- 1Strafbeschikkingen wegens vechten (APV art. 2:1 lid 1) en wildplassen (APV art. 4:8) lagen ten grondslag aan de weigering van de jachtakte
- 2Beide strafbeschikkingen zijn na de bestuurlijke besluitvorming geseponeerd, waarvan één wegens medeschuld van de benadeelde
- 3De grondslag voor weigering is artikel 8.74t lid 2 onder a Besluit kwaliteit leefomgeving jo. Circulaire wapens en munitie 2019
- 4De minister handhaafde het afwijzende besluit van de korpschef in administratief beroep
- 5De centrale rechtsvraag is of geseponeerde strafbeschikkingen en een mutatierapport voldoende grondslag bieden voor de vrees van misbruik of gevaar
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak raakt aan de bewijsstandaard bij de beoordeling van wapenverloven: in hoeverre mogen geseponeerde strafbeschikkingen en politiemutaties worden gebruikt als onderbouwing van het vereiste 'grond om aan te nemen' dat sprake is van misbruikgevaar. De uitkomst geeft richting aan de toetsingspraktijk van korpschefs en bestuursrechters bij jachtaktes.
Praktische impact
Voor houders of aanvragers van een jachtakte heeft deze zaak directe betekenis: ook geseponeerde strafbeschikkingen en onderliggende politiemutaties kunnen de verlenging van een jachtakte in gevaar brengen, zolang de feitelijke gedragingen voldoende zijn gedocumenteerd.
Onderwerp-impact
In de sfeer van vergunningverlening voor jacht en wapenbezit verduidelijkt deze zaak de grenzen van de beoordelingsruimte van de overheid bij het inschatten van gevaar voor de openbare orde.
Samenvatting
Appellant had een jachtakte (omgevingsvergunning voor een jachtgeweeractiviteit) en vroeg verlenging aan. Uit politie- en justitieregisters bleek dat hem twee strafbeschikkingen waren opgelegd: één wegens deelname aan een vechtpartij op straat (APV Nijmegen art. 2:1 lid 1) en één wegens wildplassen (APV art. 4:8). Een politiemutatierapport bevestigde dat appellant bij een opstootje betrokken was waarbij over en weer klappen waren gevallen, en dat beide partijen verklaarden dat de ander was begonnen. De korpschef wees de verlengingsaanvraag af op grond van artikel 8.74t lid 2 onder a van het Besluit kwaliteit leefomgeving, gelezen in samenhang met de Circulaire wapens en munitie 2019. De conclusie was dat er grond bestond om aan te nemen dat appellant van zijn wapenbevoegdheid misbruik zou maken of een gevaar zou vormen voor zichzelf, de openbare orde of de veiligheid. De minister handhaafde dit besluit in administratief beroep. In hoger beroep bij de Raad van State voert appellant aan dat de gedragingen onvoldoende grond bieden voor deze conclusie, mede omdat beide strafbeschikkingen inmiddels zijn geseponeerd — één wegens medeschuld van de benadeelde, de andere om onbekende reden. De juridische kernvraag is of geseponeerde strafbeschikkingen, in combinatie met een politiemutatie, nog steeds ten grondslag kunnen worden gelegd aan de vrees voor misbruik of gevaar in de zin van de toepasselijke regelgeving. De beschikbare tekst is onvolledig en laat de einduitspraak open, maar de zaak illustreert de spanning tussen het strafrechtelijke sepot en de zelfstandige bestuurlijke beoordeling van geschiktheid voor wapenbezit.