Hoger beroep grensdetentie ongegrond, eerdere lijn bevestigd

Samenvatting

In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn grensdetentie. De appellant werd bijgestaan door een advocaat en voerde aan dat de grensdetentie onrechtmatig was, in het bijzonder in het licht van de lichter-middel-beoordeling zoals die in grensdetentiezaken dient te worden toegepast. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daarbij is gebruikgemaakt van de verkorte motiveringsgrond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van deze bepaling hoeft een uitspraak niet verder te worden gemotiveerd indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De reden voor toepassing van deze verkorte afdoening is dat de centrale rechtsvraag — de omvang van de lichter-middel-beoordeling in grensdetentiezaken — reeds eerder door de Afdeling was beantwoord in haar uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077). In die uitspraak heeft de Afdeling tevens uiteengezet waarom zij geen aanleiding ziet om prejudiciële vragen aan het Europese Hof van Justitie te stellen. Het onderhavige hoger beroep biedt geen reden om op dat oordeel terug te komen. Daarnaast heeft de Afdeling ambtshalve getoetst of er reden was de grensdetentie alsnog onrechtmatig te achten, maar ook dat leverde geen aanknopingspunten op. De minister behoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak illustreert de consoliderende werking van vaste jurisprudentielijn en de efficiënte afdoening van repetitieve vreemdelingrechtelijke geschillen via artikel 91 lid 2 Vw 2000.