Minister veroordeeld in proceskosten na alsnog verlenen mvv
ECLI:NL:RVS:2026:6363, Raad van State, 30-10-2026, BRS.26.003483
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Verzoeker, vertegenwoordigd door mr. J. Eliya, advocaat in Hengelo, heeft hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle, van 9 juli 2026 in zaak nr. NL26.11614. Verzoeker heeft het hoger beroep ingetrokken en de Afdeling verzocht om de minister te veroordelen in de bij verzoeker opgekomen proceskosten.
Kern van de zaak
Een verzoeker trok zijn hoger beroep in nadat de minister van Asiel en Migratie alsnog een besluit nam over een mvv-aanvraag voor zijn gezinsleden. De minister had eerder niet tijdig een besluit genomen, waardoor beroep was ingesteld. Verzoeker verzocht om proceskostenveroordeling van de minister.
Beslissing van de rechter
Het verzoek om proceskostenveroordeling is toegewezen: de minister wordt veroordeeld tot betaling van € 467,00 aan proceskosten. Doorslaggevend is dat de minister hangende het hoger beroep alsnog een besluit nam, wat wordt aangemerkt als tegemoetkomen in de zin van artikel 8:75a Awb.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige proceskostenbeslissing die bestaande jurisprudentie toepast zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden. De financiële omvang is beperkt (€ 467,00) en de rechtsvraag is niet vernieuwend.
Belangrijkste punten
- 1Het alsnog nemen van een besluit hangende het beroep over niet-tijdig beslissen geldt als tegemoetkomen aan verzoeker (art. 8:75a Awb).
- 2Bij intrekking van het hoger beroep na tegemoetkomen is er aanleiding de wederpartij in de proceskosten te veroordelen.
- 3De Afdeling past wegingsfactor 0,5 toe omdat het hoger beroep uitsluitend ging over niet-tijdig beslissen (licht gewicht zaak).
- 4Het besluit van 24 september 2026 is volledig tegemoetkomend; verzoeker heeft geen bezwaar gemaakt, zodat geen beroep van rechtswege is ontstaan.
- 5Proceskosten bedragen € 467,00, geheel toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn van de Afdeling dat het alsnog nemen van een besluit na beroep wegens niet-tijdig beslissen als tegemoetkomen kwalificeert, met proceskostenveroordeling als gevolg. De toepassing van wegingsfactor 0,5 bij uitsluitend niet-tijdig-beslissen-zaken wordt herbevestigd.
Praktische impact
De minister van Asiel en Migratie moet € 467,00 aan proceskosten vergoeden aan verzoeker. Voor verzoekers in vergelijkbare situaties bevestigt dit dat het loont om beroep in te stellen bij niet-tijdig beslissen, omdat proceskosten verhaalbaar zijn zodra de minister alsnog beslist.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenrechtelijke mvv-procedures worden bestuursorganen gestimuleerd tijdig te beslissen, nu het alsnog beslissen hangende beroep leidt tot proceskostenveroordeling.
Samenvatting
Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State betreft een proceskostenveroordeling na intrekking van een hoger beroep. De verzoeker had hoger beroep ingesteld vanwege het niet tijdig nemen van een besluit door de minister van Asiel en Migratie op een aanvraag om zijn gezinsleden een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) te verlenen. Hangende het hoger beroep nam de minister op 24 september 2026 alsnog een besluit, waarna verzoeker het hoger beroep introk en op grond van artikel 8:75a Awb verzocht om de minister in de proceskosten te veroordelen. De Afdeling oordeelt dat het alsnog nemen van een besluit hangende het beroep over niet-tijdig beslissen in dit geval moet worden aangemerkt als tegemoetkomen aan verzoeker. Dit is in lijn met vaste jurisprudentie van de Afdeling (onder meer ECLI:NL:RVS:2019:665 en ECLI:NL:RVS:2024:4296). Omdat de minister volledig tegemoet is gekomen aan de aanvraag en verzoeker geen bezwaar heeft gemaakt tegen het besluit van 24 september 2026, is er ook geen beroep van rechtswege ontstaan waarop nog beslist moest worden. De Afdeling veroordeelt de minister tot vergoeding van de proceskosten, maar past daarbij wegingsfactor 0,5 toe, omdat het hoger beroep uitsluitend betrekking had op de niet-tijdigheid van het besluit — een categorie die als lichtgewicht wordt aangemerkt in het Besluit proceskosten bestuursrecht. Het totale toe te kennen bedrag komt uit op € 467,00, volledig toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak is een bevestiging van bestaande rechtspraak en heeft geen zelfstandige rechtsontwikkelende waarde, maar illustreert opnieuw dat bestuursorganen die niet tijdig beslissen financiële consequenties riskeren zodra zij alsnog een besluit nemen hangende een beroepsprocedure.