Beroep agrarisch ondernemer tegen woonbestemming Breda ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:6334, Raad van State, 28-10-2026, 202500952/1/R2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 19 december 2024 heeft de raad van de gemeente Breda het bestemmingsplan "Buitengebied Noord, [locatie 1]" vastgesteld. Het bestemmingsplan voorziet erin een voormalige bedrijfslocatie aan de [locatie 1] in Breda om te zetten in een woonlocatie. Hierbij wordt het mogelijk de op locatie aanwezige Vlaamse schuur te veranderen in een woning, waarmee er naast de bestaande boerderijwoning een tweede woning op de locatie komt. Daarnaast voorziet het plan in de mogelijkheid om maximaal 200 m² aan bijgebouwen in gebruik te nemen voor een praktijk voor emotioneel lichaamswerk, therapie en coaching (therapiepraktijk). [appellant] woont aan de [locatie 2] en heeft daar een agrarisch bedrijf. Hij heeft een melkveehouderij, teelt groenten en produceert windenergie. Hij is het niet eens met het bestemmingsplan omdat hij vreest dat er door mogelijke nieuwe omwonenden overlast zal worden ervaren van de activiteiten van zijn bedrijf, waardoor hij zijn werkzaamheden niet meer ongehinderd kan uitvoeren.
Kern van de zaak
Een agrarisch ondernemer in Breda vreest hinder door nieuwe bewoners op een nabijgelegen voormalige bedrijfslocatie die wordt omgezet naar woonbestemming. De gemeente heeft het bestemmingsplan vastgesteld voor twee woningen en een therapiepraktijk. De ondernemer stapte naar de rechter om zijn bedrijfsvoering te beschermen.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het beroep ongegrond. De gemeente heeft bij de vaststelling van het bestemmingsplan voldoende beleidsvrijheid om de betrokken belangen af te wegen, en de appellant heeft niet aangetoond dat de raad dit onjuist heeft gedaan.
Impactscore
LaagHet betreft een enkelvoudige kamer-uitspraak over een specifiek lokaal bestemmingsplan zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is in lijn met vaste jurisprudentie over beleidsruimte bij bestemmingsplannen en het toepasselijke overgangsrecht.
Belangrijkste punten
- 1Op de procedure is het recht van vóór 1 januari 2024 (Wro) van toepassing, omdat het ontwerpplan op 14 november 2023 ter inzage is gelegd vóór inwerkingtreding van de Omgevingswet.
- 2Het bestemmingsplan voorziet in omzetting van een voormalige bedrijfslocatie naar twee woningen (inclusief herbestemming Vlaamse schuur) en een therapiepraktijk tot 200 m².
- 3Appellant exploiteert een melkveehouderij, groenteteelt en windenergie en vreest dat nieuwe omwonenden klachten zullen indienen over zijn bedrijfsactiviteiten.
- 4De raad beschikt over beleidsruimte bij de vaststelling van bestemmingsplannen en dient de betrokken belangen af te wegen; de Afdeling toetst dit marginaal.
- 5Het beroep wordt ongegrond verklaard; er worden geen proceskosten vergoed.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat de Afdeling bestemmingsplanbesluiten marginaal toetst op goede ruimtelijke ordening en dat appellanten aannemelijk moeten maken dat de raad de belangen onjuist heeft afgewogen. Het overgangsrecht van de Invoeringswet Omgevingswet (art. 4.6 lid 3) wordt correct toegepast.
Praktische impact
De agrarisch ondernemer kan geen verhindering van het bestemmingsplan afdwingen; de voormalige bedrijfslocatie mag worden omgebouwd tot twee woningen met een therapiepraktijk. Hij zal zijn bedrijfsvoering moeten blijven uitoefenen binnen de geldende milieu- en omgevingsrechtelijke kaders.
Onderwerp-impact
Voor gebiedsontwikkeling waarbij agrarische functies grenzen aan nieuwe woonbestemmingen bevestigt deze uitspraak dat omliggende agrariërs niet eenvoudig kunnen voorkomen dat voormalige bedrijfspercelen een woonbestemming krijgen, ook als zij hinder vrezen van nieuwe bewoners.
Samenvatting
Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State betreft een beroep van een agrarisch ondernemer uit Breda tegen de vaststelling van een bestemmingsplan voor een voormalige bedrijfslocatie aan de locatie 1 in Breda. De gemeente heeft het plan vastgesteld om de locatie te transformeren van een bedrijfsbestemming naar een woonbestemming. Concreet voorziet het plan in de mogelijkheid om een bestaande Vlaamse schuur om te bouwen tot een tweede woning naast de al aanwezige boerderijwoning, en om maximaal 200 m² aan bijgebouwen te gebruiken voor een therapiepraktijk gericht op emotioneel lichaamswerk, therapie en coaching. De appellant, die naast de locatie een melkveehouderij, groenteteelt en windenergiebedrijf exploiteert, vreest dat nieuwe bewoners klachten zullen indienen over zijn bedrijfsactiviteiten, waardoor zijn bedrijfsvoering wordt belemmerd. Juridisch speelt allereerst het overgangsrecht: omdat het ontwerpplan op 14 november 2023 ter inzage is gelegd — vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet op 1 januari 2024 — blijft op grond van artikel 4.6, derde lid, van de Invoeringswet Omgevingswet het oude recht, inclusief de Wet ruimtelijke ordening, van toepassing. De Afdeling toetst het besluit marginaal: zij beoordeelt niet zelf of het plan in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening, maar of de gemeenteraad bij de belangenafweging in redelijkheid tot het vastgestelde plan heeft kunnen komen. De appellant heeft niet aangetoond dat de raad de belangen onjuist heeft afgewogen. De Afdeling verklaart het beroep ongegrond en legt geen proceskostenveroordeling op. De uitspraak is beslist door een enkelvoudige kamer en volgt de vaste lijn in de ruimtelijke-ordeningsjurisprudentie.