Vreemdelingenbewaring rechtmatig bij strafrechtelijke detentie
ECLI:NL:RVS:2026:6248, Raad van State, 26-10-2026, BRS.26.004465
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling in hoger beroep bij de Raad van State bestrijdt de rechtmatigheid van zijn vreemdelingenbewaring. De zaak draait om de inspanningsverplichting van de overheid tijdens een lange strafrechtelijke detentieperiode. De rechtbank verklaarde het beroep eerder ongegrond.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. Doorslaggevend is dat de rechtsvraag over de inspanningsverplichting tijdens strafrechtelijke detentie al eerder door de Afdeling is beantwoord (ECLI:NL:RVS:2026:5413) en het hogerberoepschrift geen nieuwe rechtsvragen van algemeen belang bevat die nadere motivering vereisen.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van reeds vastgesteld recht via de verkorte afdoeningsprocedure van art. 91 lid 2 Vw 2000, zonder nieuwe rechtsontwikkeling of principiële beslissing.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van art. 91 lid 2 Vw 2000: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat geen rechtsvragen van algemeen belang spelen
- 2Rechtsvraag over inspanningsverplichting tijdens lange strafrechtelijke detentie al beantwoord in RvS 16 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5413
- 3Geen Unierechtelijke vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht, conform HvJ 24 maart 2026, Remling (ECLI:EU:C:2026:243)
- 4Ambtshalve toetsing levert geen reden op om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten
- 5Minister hoeft geen proceskosten te vergoeden
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn van de Afdeling over de inspanningsverplichting bij vreemdelingenbewaring tijdens strafrechtelijke detentie, zonder nieuwe rechtsontwikkeling te brengen. De verkorte afdoening op grond van art. 91 lid 2 Vw 2000 onderstreept dat de rechtsvraag als uitgekristalliseerd wordt beschouwd.
Praktische impact
Voor de vreemdeling betekent dit dat de bewaring rechtmatig blijft en hij geen schadevergoeding of proceskosten ontvangt. Advocaten in vergelijkbare zaken worden indirect gewaarschuwd dat herhaling van dezelfde rechtsvraag in hoger beroep geen kans van slagen heeft.
Onderwerp-impact
In het vreemdelingenrecht bevestigt deze uitspraak dat de overheid tijdens een lange strafrechtelijke detentieperiode een inspanningsverplichting heeft, maar dat de bestaande invulling daarvan standhoudt en niet verder wordt aangescherpt.
Samenvatting
Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State betreft het hoger beroep van een vreemdeling tegen een rechtbankuitspraak over de rechtmatigheid van zijn vreemdelingenbewaring. De kern van het geschil was de vraag of de overheid haar inspanningsverplichting voldoende is nagekomen gedurende een lange strafrechtelijke detentieperiode, en of de bewaring daardoor onrechtmatig was. De Afdeling past artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 toe, op grond waarvan een hoger beroep zonder nadere motivering kan worden afgedaan als het geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Dat is hier het geval: de rechtsvraag over de inspanningsverplichting tijdens lange strafrechtelijke detentie is reeds beantwoord in een eerdere uitspraak van 16 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5413). Het hogerberoepschrift geeft geen aanleiding om daarover in dit geval anders te oordelen. Daarnaast constateert de Afdeling dat er geen vragen spelen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform de criteria die het Hof van Justitie heeft geformuleerd in het arrest Remling van 24 maart 2026. Ook ambtshalve ziet de Afdeling geen grond om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft geen precedentwaarde en illustreert slechts de toepassing van een gevestigde filtermechanisme in het vreemdelingenrecht waarmee de Afdeling zaken zonder toegevoegde waarde voor de rechtsontwikkeling snel kan afdoen.