Minister moet asielvergunning verlenen ondanks hoger beroep
ECLI:NL:RVS:2026:6247, Raad van State, 26-10-2026, BRS.26.005336
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 27 augustus 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
De minister van Asiel en Migratie verzocht de voorzieningenrechter van de Raad van State om een voorlopige voorziening, zodat hij de rechtbankuitspraak niet hoefde uit te voeren hangende het hoger beroep. De rechtbank had eerder geoordeeld dat de minister aan betrokkene een verblijfsvergunning asiel moet verlenen.
Beslissing van de rechter
Het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat in hoger beroep niet langer ter discussie staat dát de minister een verblijfsvergunning asiel moet verlenen; alleen de ingangsdatum is nog open, maar die kwestie leent zich niet voor beslechting in deze procedure.
Impactscore
LaagHet betreft een procedurele beslissing in een individuele asielzaak zonder nieuwe rechtsnormen; de uitkomst is toepassing van bestaande beginselen rond voorlopige voorzieningen en belangenafweging in het vreemdelingenrecht.
Belangrijkste punten
- 1De verplichting om een asielvergunning te verlenen staat in hoger beroep niet meer ter discussie.
- 2De voorzieningenrechter weegt de belangen van beide partijen af en vindt geen grond voor schorsing van de uitvoering.
- 3De ingangsdatum van de verblijfsvergunning wordt in het midden gelaten, omdat de voorlopige-voorzieningsprocedure zich daar niet voor leent.
- 4De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 934,00 voor rechtsbijstand aan betrokkene.
- 5De uitspraak bevestigt dat een minister niet automatisch schorsende werking van uitvoering krijgt enkel door het instellen van hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat het instellen van hoger beroep door een bestuursorgaan geen automatisch schorsend effect heeft op de uitvoering van een rechterlijke uitspraak, en dat de voorzieningenrechter bij een onbetwist kernpunt in het voordeel van de vreemdeling beslist. De openstaande kwestie van de ingangsdatum wordt uitdrukkelijk voorbehouden aan de bodemprocedure.
Praktische impact
Betrokkene behoudt het recht op onmiddellijke uitvoering van de rechtbankuitspraak en hoeft niet te wachten op de afloop van het hoger beroep voor de verlening van de asielvergunning. De minister draagt bovendien de proceskosten.
Onderwerp-impact
Voor asielzoekers in vergelijkbare situaties onderstreept deze uitspraak dat een onbetwist recht op een verblijfsvergunning niet kan worden opgeschort via een voorlopige voorziening door de overheid, wat hun rechtspositie hangende hogerberoepsprocedures versterkt.
Samenvatting
In deze zaak verzocht de minister van Asiel en Migratie de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om een voorlopige voorziening, inhoudende dat hij de uitspraak van de rechtbank niet hoefde uit te voeren totdat op zijn hoger beroep zou zijn beslist. De rechtbank had eerder geoordeeld dat de minister verplicht is aan betrokkene een verblijfsvergunning asiel te verlenen. De minister stelde hoger beroep in en wilde met de uitvoering wachten op de uitkomst van die procedure. De voorzieningenrechter wees het verzoek af. Bij de belangenafweging hechtte de voorzieningenrechter doorslaggevend belang aan het feit dat in het hoger beroep niet meer wordt betwist dát betrokkene recht heeft op een verblijfsvergunning asiel. De enige openstaande kwestie betreft de ingangsdatum van die vergunning. De voorzieningenrechter liet deze kwestie uitdrukkelijk in het midden, omdat een voorlopige-voorzieningsprocedure zich niet goed leent voor de definitieve vaststelling daarvan; dat is voorbehouden aan de hogerberoepsprocedure ten gronde. Nu de minister geen zwaarwegend belang kon aanvoeren dat opweegt tegen het belang van betrokkene bij onmiddellijke uitvoering van de rechtbankuitspraak, was er onvoldoende grond voor schorsing. De minister werd tevens veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van betrokkene ten bedrage van € 934,00, geheel toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak illustreert het algemene bestuursrechtelijke uitgangspunt dat het instellen van hoger beroep door een bestuursorgaan geen automatisch schorsend effect heeft. Wanneer het kernrecht van een vreemdeling op een verblijfsvergunning niet langer ter discussie staat, zal een verzoek om opschorting van de uitvoering in beginsel niet worden gehonoreerd.