Hoger beroep vreemdeling ongegrond, Amb-verordening buiten beschouwing
ECLI:NL:RVS:2026:6246, Raad van State, 26-10-2026, BRS.26.004912
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 23 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (appellant) ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. De kern van het geschil betrof de onmiddellijke toepassing van artikel 43, eerste lid, van de Asiel- en Migratiebeheerverordening (Amb-verordening). De minister was de wederpartij.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (art. 91 lid 2 Vw 2000), en de uitspraak van de rechtbank standhoudt gelet op de ruime uitleg die de Afdeling geeft aan de rechtsbescherming van vreemdelingen.
Impactscore
LaagDe uitspraak is procedureel van aard en wordt afgedaan via de vereenvoudigde procedure van art. 91 lid 2 Vw 2000. Hoewel de zaak raakvlakken heeft met de bredere Amb-verordening-problematiek, wordt geen inhoudelijk oordeel gegeven en zijn de rechtsgevolgen beperkt tot deze individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 (vereenvoudigde afdoening): geen motiveringsplicht bij ontbreken van rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen
- 2De spanning met het voorlopig oordeel uit de verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5867) over art. 43 lid 1 Amb-verordening leidt niet tot vernietiging
- 3De Afdeling past een ruime uitleg toe op de rechtsbescherming van vreemdelingen in afwachting van prejudiciële beantwoording
- 4Geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het HvJ EU, gelet op Cilfit-jurisprudentie en de recente Remling-uitspraak (24 maart 2026)
- 5Geen proceskostenveroordeling van de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat artikel 91 lid 2 Vw 2000 ook toepasbaar is wanneer er spanning bestaat met lopende EU-rechtelijke vraagstukken, mits de uitkomst voor de betrokken vreemdeling standhoudt door een ruime uitleg van rechtsbescherming. De prejudiciële vraag over de onmiddellijke toepassing van de Amb-verordening blijft onbeantwoord in deze zaak.
Praktische impact
Voor deze appellant heeft het hoger beroep geen succes: de uitspraak van de rechtbank blijft intact en er worden geen proceskosten vergoed. Vreemdelingen in vergelijkbare situaties kunnen vooralsnog enige bescherming ontlenen aan de ruime uitleg van de Afdeling in afwachting van de prejudiciële procedure.
Onderwerp-impact
De zaak raakt de implementatie van de nieuwe Asiel- en Migratiebeheerverordening (Amb-verordening) in de Nederlandse rechtspraktijk en illustreert de spanning tussen onmiddellijke toepassing van EU-recht en de lopende prejudiciële procedure hierover.
Samenvatting
In deze vreemdelingenzaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 26 oktober 2026 het hoger beroep van appellant ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. De zaak draaide om de vraag of artikel 43, eerste lid, van de Asiel- en Migratiebeheerverordening (Amb-verordening) onmiddellijk van toepassing is, een vraagstuk dat ook speelde in de verwijzingsuitspraak van de Afdeling van 7 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5867). De Afdeling paste artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 toe, op grond waarvan een hogerberoepsuitspraak niet nader hoeft te worden gemotiveerd indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling erkende weliswaar dat de onmiddellijke toepassing van artikel 43 lid 1 Amb-verordening mogelijk niet in lijn is met haar eigen voorlopige oordeel in de verwijzingsuitspraak, maar oordeelde dat dit niet aan bevestiging van de rechtbankuitspraak in de weg staat. De reden hiervoor is dat de uitspraak van de rechtbank standhoudbaar is in het licht van de ruime uitleg die de Afdeling geeft aan de rechtsbescherming van vreemdelingen, in afwachting van de beantwoording van de prejudiciële vragen door het Hof van Justitie van de EU. Nu beantwoording van de opgeworpen EU-rechtelijke vraag niet noodzakelijk was voor de oplossing van deze zaak, bestond evenmin aanleiding om zelf prejudiciële vragen te stellen, overeenkomstig de Cilfit-doctrine en de meer recente Remling-uitspraak van het HvJ EU van 24 maart 2026. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak illustreert hoe de Afdeling omgaat met lopende EU-rechtelijke onzekerheid: zij beschermt individuele vreemdelingen via een ruime uitleg van rechtsbescherming, zonder de bredere rechtsvraag definitief te beslechten.