Hoger beroep Dublinverordening ongegrond verklaard door Raad van State
ECLI:NL:RVS:2026:6245, Raad van State, 26-10-2026, BRS.26.005171
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 20 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migrigratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (appellant) heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over de toepassing van de Dublinverordening. De zaak draait om de vraag of een gebrek in het kader van artikel 5, eerste lid, van de Dublinverordening kan worden gepasseerd. De minister van Justitie en Veiligheid was de wederpartij.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Raad van State oordeelt dat de opgeworpen rechtsvraag over het passeren van een gebrek onder artikel 5 lid 1 Dublinverordening al beantwoord kan worden aan de hand van bestaande rechtspraak van het Hof van Justitie (HvJ 30 november 2023, Ministero dell'Interno), zodat prejudiciële vragen niet nodig zijn.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en bestaande HvJ-rechtspraak, zonder nieuwe rechtsontwikkeling. De zaak heeft beperkte precedentwerking nu zij verwijst naar reeds bestaande Europese jurisprudentie.
Belangrijkste punten
- 1De Raad van State past de verkorte afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat het hogerberoepschrift geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of algemene rechtsbescherming bevat.
- 2De centrale rechtsvraag betreft de mogelijkheid om een procedureel gebrek bij het gehoor ex artikel 5 lid 1 Dublinverordening te passeren.
- 3De Afdeling verwijst naar HvJ 30 november 2023 (Ministero dell'Interno, C-228/21 e.a.) voor de beantwoording van deze vraag, waarmee duidelijk is dat EU-rechtspraak hierover voldoende duidelijkheid biedt.
- 4Er bestaat geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen, mede gelet op de acte clair-doctrine zoals uiteengezet in het Cilfit-arrest en bevestigd in latere jurisprudentie (Consorzio Italian Management en Remling).
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bij vragen over het passeren van gebreken onder artikel 5 lid 1 Dublinverordening kan worden volstaan met verwijzing naar bestaande HvJ-rechtspraak, zonder dat prejudiciële verwijzing noodzakelijk is. Dit versterkt de toepassing van de acte clair-doctrine in het Nederlandse vreemdelingenrecht.
Praktische impact
Voor de appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat de overdracht in het kader van de Dublinverordening in stand blijft en hij mogelijk naar de verantwoordelijke lidstaat wordt overgedragen. Appellanten in vergelijkbare Dublin-procedures kunnen in beginsel niet meer met succes betogen dat dit type gebrek tot vernietiging moet leiden.
Onderwerp-impact
In asiel- en Dublinprocedures wordt hiermee bevestigd dat procedurele gebreken bij het persoonlijk gehoor niet automatisch leiden tot vernietiging van een overdrachtsbesluit, conform de lijn van het HvJ.
Samenvatting
In deze zaak heeft een vreemdeling hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank, in het kader van een Dublinprocedure. De kern van het geschil betrof de vraag of een gebrek in de naleving van artikel 5, eerste lid, van de Dublinverordening — dat ziet op het verplichte persoonlijke gehoor voorafgaand aan een overdrachtsbesluit — kan worden gepasseerd zonder dat dit tot vernietiging van het besluit leidt. De Afdeling past in deze zaak de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 toe. Dit houdt in dat het hoger beroep ongegrond wordt verklaard zonder uitgebreide motivering, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Ten aanzien van de inhoudelijke rechtsvraag over het passeren van het gebrek oordeelt de Afdeling dat deze reeds voldoende beantwoord kan worden aan de hand van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie. Daarbij wordt specifiek verwezen naar het arrest van 30 november 2023 in de zaak Ministero dell'Interno (ECLI:EU:C:2023:934), waarin het Hof zich uitvoerig heeft uitgelaten over de gevolgen van schendingen van artikel 5 Dublinverordening. Nu de rechtsvraag als voldoende duidelijk wordt beschouwd in het licht van de acte clair-doctrine — zoals geformuleerd in het Cilfit-arrest en bevestigd in latere arresten — bestaat er geen aanleiding om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige precedentwerking, maar illustreert wel de gevestigde toepassing van de acte clair-doctrine in het Nederlandse vreemdelingenrecht.