Raad van State: gemeente hoeft geen extra AVG-inzage te geven
ECLI:NL:RVS:2026:6239, Raad van State, 12-10-2026, 202505061/1/A3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)[appellant] heeft het college op grond van artikel 15 van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) verzocht om inzage van zijn persoonsgegevens uit de stukken van de afspraken zoals die in de e-mail van 4 augustus 2023 van een ambtenaar van de gemeente worden genoemd. Het college van burgemeester en wethouders van Groningen heeft bij besluit van 1 december 2023 de aanvraag deels toegewezen en een kopie van de verwerkte persoonsgegevens die betrekking hebben op [appellant] aan hem verstrekt. [appellant] heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Volgens [appellant] heeft hij niet volledig inzage gekregen in zijn persoonsgegevens, omdat hij geen inzage heeft gekregen in zijn persoonsgegevens uit de stukken over de door het college gemaakte afspraken met Stichting Limor. Het college heeft op 28 maart 2024 twee aanvullende telefoonnotities aan [appellant] verstrekt. Het college heeft vervolgens zijn bezwaar ongegrond verklaard. De Afdeling volgt de rechtbank in haar oordeel dat het college heeft voldaan aan het inzageverzoek van [appellant]. Het is niet ongeloofwaardig dat het college niet beschikt over het document met persoonsgegevens van [appellant] dat er volgens [appellant] zou moeten zijn.
Kern van de zaak
Een inwoner van Groningen verzocht op grond van artikel 15 AVG om inzage in zijn persoonsgegevens uit documenten over afspraken tussen de gemeente en Stichting Limor (een zorgaanbieder). De gemeente verstrekte deels inzage, maar appellant meende dat er aanvullende documenten met zijn persoonsgegevens moesten bestaan. Na ongegrondverklaring van het bezwaar en bevestiging door de rechtbank stapte appellant naar de Raad van State.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de Raad van State bevestigt de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland. Doorslaggevend is dat het college voldoende heeft gemotiveerd dat het geen aanvullende documenten met persoonsgegevens van appellant bezit, en dat appellant het tegendeel niet concreet heeft onderbouwd.
Impactscore
LaagDe uitspraak is casuïstisch van aard en bevestigt bestaande jurisprudentie over de bewijslastverdeling bij AVG-inzageverzoeken zonder nieuwe rechtsnormen te stellen. De maatschappelijke reikwijdte is beperkt tot vergelijkbare individuele inzageprocedures.
Belangrijkste punten
- 1Appellant verzocht inzage op grond van artikel 15 AVG in persoonsgegevens uit stukken over afspraken met Stichting Limor.
- 2Het college verstrekte deels inzage en later aanvullende telefoonnotities, maar stelde geen verdere documenten met persoonsgegevens te bezitten.
- 3De Afdeling oordeelt dat het niet ongeloofwaardig is dat het college niet beschikt over het door appellant veronderstelde document.
- 4Een eerdere uitspraak van de voorzieningenrechter over de zorgafspraak leidde niet tot het oordeel dat er meer persoonsgegevens verwerkt moesten zijn.
- 5De bewijslast lag bij appellant: hij heeft niet aannemelijk gemaakt dat er meer documenten met zijn persoonsgegevens bestaan.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bij een AVG-inzageverzoek de verwerkingsverantwoordelijke kan volstaan met een gemotiveerde verklaring dat er geen verdere documenten met persoonsgegevens bestaan, mits de verzoeker het tegendeel niet concreet onderbouwt. De bewijslast voor het bestaan van aanvullende documenten rust op de verzoeker.
Praktische impact
Voor appellant betekent de uitspraak dat hij geen aanvullende inzage krijgt in mogelijke documenten over zijn zorgmatch met Stichting Limor. Voor gemeenten bevestigt dit dat een deugdelijk gemotiveerde verklaring over de werkwijze bij gegevensverwerking volstaat bij betwiste inzageverzoeken.
Onderwerp-impact
In de zorgsector benadrukt deze uitspraak dat gemeenten bij het voorleggen van zorgvragen aan zorgaanbieders niet automatisch persoonsgegevens van betrokkenen hoeven te verwerken, en dat dit de reikwijdte van het inzagerecht onder de AVG begrenst.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een inwoner van Groningen de gemeente op grond van artikel 15 van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) om inzage in zijn persoonsgegevens, specifiek uit documenten over afspraken die de gemeente zou hebben gemaakt met Stichting Limor, een zorgaanbieder. De aanleiding was een e-mail van een gemeenteambtenaar van 4 augustus 2023 en een eerdere uitspraak van de voorzieningenrechter, waaruit bleek dat de gemeente met Stichting Limor had afgesproken dat deze zorgaanbieder direct zorg kon leveren zodra appellant daarmee instemde. Omdat het college had aangegeven dat bij een 'concrete match' verslagen worden gemaakt, meende appellant dat er een document met zijn persoonsgegevens moest bestaan waarvan hem ten onrechte inzage werd onthouden. Het college had bij besluit van 1 december 2023 deels inzage verleend en later aanvullend twee telefoonnotities verstrekt, waarna het bezwaar ongegrond werd verklaard. De rechtbank Noord-Nederland bevestigde dit oordeel op 6 augustus 2025, waarna appellant hoger beroep instelde bij de Raad van State. De Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De Afdeling acht het niet ongeloofwaardig dat het college niet beschikt over aanvullende documenten met persoonsgegevens van appellant. Het college had voldoende gemotiveerd uiteengezet hoe het zorgvragen voorlegt aan zorgaanbieders zonder daarbij persoonsgegevens te verwerken, en waarom er in dit specifieke geval geen verdere stukken bestaan. De verwijzing naar de uitspraak van de voorzieningenrechter maakt dit niet anders. Appellant heeft in geen van de instanties concreet onderbouwd of aannemelijk gemaakt dat er meer documenten met zijn persoonsgegevens bestaan. De uitspraak bevestigt daarmee de bestaande lijn dat de bewijslast voor het bestaan van niet-verstrekte documenten bij de verzoeker ligt wanneer de verwerkingsverantwoordelijke gemotiveerd heeft verklaard niet over dergelijke documenten te beschikken.