Proceskosten toegewezen na toekenning schadevergoeding redelijke termijn
ECLI:NL:RVS:2026:6237, Raad van State, 23-10-2026, BRS.25.002501
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 november 2021 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid het verblijfsrecht van appellant als gemeenschapsonderdaan beëindigd en hem ongewenst verklaard.
Kern van de zaak
Een vreemdeling ging in hoger beroep bij de Raad van State omdat de rechtbank hem geen proceskostenvergoeding had toegekend, ondanks dat het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn was toegewezen. Appellant werd bijgestaan door een advocaat en stelde dat de rechtbank ten onrechte had nagelaten de minister en de Staat te veroordelen in de proceskosten.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is gegrond verklaard: de Raad van State vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover deze heeft nagelaten proceskosten toe te kennen. De doorslaggevende reden is dat proceskosten voor de behandeling van een verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn voor vergoeding in aanmerking komen zodra dat verzoek leidt tot vaststelling van een schadevergoeding.
Impactscore
LaagDe uitspraak bevestigt een reeds bestaande vaste lijn en heeft beperkte zelfstandige rechtsontwikkelende waarde; de impact is vooral corrigerend van aard voor de concrete zaak en vergelijkbare gevallen.
Belangrijkste punten
- 1Proceskosten zijn verplicht toe te kennen wanneer een verzoek om schadevergoeding wegens termijnoverschrijding wordt gehonoreerd.
- 2De Raad van State verwijst naar eerdere uitspraak van 6 juni 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:2589) als vaste lijn.
- 3De overige grieven van appellant faalden; de rechtbank had de inhoudelijke zaak terecht beslist.
- 4De proceskosten worden gelijkelijk verdeeld tussen de minister van Asiel en Migratie en de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid).
- 5Geen Unierechtelijke vragen waren aan de orde; vereenvoudigde motivering ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 werd toegepast.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat succesvolle verzoeken om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn automatisch aanleiding geven tot proceskostenveroordeling. Dit verduidelijkt de rechtsregel voor lagere rechters in vreemdelingenzaken.
Praktische impact
Vreemdelingen die met succes een schadevergoeding wegens termijnoverschrijding verkrijgen, hebben recht op vergoeding van de proceskosten; rechters mogen dit niet meer achterwege laten.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken waarbij de redelijke termijn is overschreden, zullen zowel de minister van Asiel en Migratie als de Staat der Nederlanden voortaan vaker worden aangeslagen voor proceskosten.
Samenvatting
In deze zaak had de rechtbank Den Haag (zittingsplaats Roermond) het verzoek van appellant om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn toegewezen, maar verzuimd de minister van Asiel en Migratie en de Staat der Nederlanden te veroordelen in de proceskosten die appellant had gemaakt voor de behandeling van dat verzoek. Appellant stelde daartegen hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De centrale juridische vraag was of proceskosten voor de behandeling van een verzoek om schadevergoeding wegens termijnoverschrijding voor vergoeding in aanmerking komen als dat verzoek wordt gehonoreerd. De Afdeling beantwoordt die vraag bevestigend, onder verwijzing naar haar uitspraak van 6 juni 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:2589). Zodra een dergelijk verzoek leidt tot de vaststelling van een schadevergoeding, is een proceskostenveroordeling aangewezen. De rechtbank had dit ten onrechte nagelaten. De Afdeling verklaart het hoger beroep op dit punt gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover de proceskostenveroordeling ontbrak. De kosten worden bij helfte verdeeld tussen de minister van Asiel en Migratie en de Staat der Nederlanden (de minister van Justitie en Veiligheid). De proceskosten voor het hoger beroep komen ten laste van de minister. De overige grieven van appellant faalden. De Afdeling bevestigt de inhoudelijke uitspraak van de rechtbank en past de vereenvoudigde motivering toe op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000, nu de grieven geen vragen opriepen die in het belang van rechtseenheid of rechtsontwikkeling beantwoord moesten worden. Ook waren er geen Unierechtelijke uitlegvragen. De uitspraak heeft een beperkte maar duidelijke corrigerende functie voor de proceskostenpraktijk in vreemdelingenzaken met termijnoverschrijding.