Raad van State: geen handhaving schuur bewoning na einde vergunning
ECLI:NL:RVS:2026:6230, Raad van State, 21-10-2026, 202403897/1/R1
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij afzonderlijke besluiten van 4 februari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Maastricht de verzoeken om handhaving van [appellante sub 1] en [appellant sub 2] wat betreft het bewonen van de schuur op het perceel aan de [locatie A] in Maastricht afgewezen. Het college heeft aan [partij] een tijdelijke omgevingsvergunning verleend ten behoeve van wonen in een bijgebouw op het perceel tot 30 november 2021. [appellant sub 2] woont op het naburige perceel [locatie B] en [appellante sub 1] was mede-eigenaresse van dit perceel. Volgens [appellante sub 1] en [appellant sub 2] is het gebruik en/of de bewoning van het gebouw na het verlopen van de geldigheidsduur van de vergunning niet gestaakt en is hiermee sprake van strijdig gebruik van het bestemmingsplan. Zij hebben het college daarom verzocht om handhavend op te treden tegen met het bestemmingsplan strijdig gebruik van de schuur als zelfstandige woning. Door controles op het perceel heeft het college vastgesteld dat er niet langer in de schuur wordt gewoond en er hiermee geen sprake is van een overtreding van het bestemmingsplan. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college dit standpunt voldoende onderbouwd. De erven van [appellante sub 1] en [appellant sub 2] kunnen zich hier niet in vinden, omdat zij van mening zijn dat het gebruik van de schuur wel in strijd is met het bestemmingsplan en het college dit niet voldoende heeft onderzocht.
Kern van de zaak
Buren van een perceel in Maastricht verzochten het college om handhaving nadat een tijdelijke omgevingsvergunning voor bewoning van een bijgebouw was verlopen. Het college stelde na controles vast dat de schuur niet langer bewoond werd en wees het handhavingsverzoek af. De erven van appellanten en de andere appellant bestreden dit oordeel bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
De Raad van State beoordeelt de zaak op grond van de Wabo (oud recht), omdat de handhavingsverzoeken vóór 1 januari 2024 zijn ingediend. Het college heeft naar het oordeel van de rechtbank voldoende onderbouwd dat er geen overtreding meer plaatsvindt; de uitkomst van het hoger beroep is op basis van de beschikbare tekst niet volledig te bepalen.
Impactscore
LaagHet betreft een relatief feitelijke bestuursrechtelijke handhavingszaak zonder vernieuwende rechtsvragen; de overgangsrechtelijke overweging is standaard en wordt in veel vergelijkbare zaken toegepast.
Belangrijkste punten
- 1Overgangsrecht Omgevingswet: verzoeken ingediend vóór 1 januari 2024 vallen onder de Wabo (oud recht) op grond van artikel 4.3 Invoeringswet Omgevingswet.
- 2Het college heeft via controles vastgesteld dat bewoning van de schuur na het verlopen van de tijdelijke vergunning (30 november 2021) was gestaakt.
- 3Appellanten betwisten de deugdelijkheid van het onderzoek door het college naar de beëindiging van het strijdig gebruik.
- 4De erven van appellante sub 1 zijn in de procedure getreden, wat wijst op overlijden van de oorspronkelijke appellante tijdens de procedure.
- 5De kernvraag is of het college voldoende heeft onderbouwd dat geen sprake (meer) is van met het bestemmingsplan strijdig gebruik van de schuur als zelfstandige woning.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak illustreert de toepassing van het overgangsrecht bij de inwerkingtreding van de Omgevingswet en bevestigt dat lopende Wabo-handhavingsprocedures onder het oude recht worden afgewikkeld. De bewijslast voor het college bij de constatering dat een overtreding is beëindigd wordt nader genormeerd.
Praktische impact
Omwonenden die handhaving verzoeken moeten rekening houden met het feit dat het college een overtreding voldoende aannemelijk moet achten; enkel het verlopen van een vergunning is onvoldoende grond voor handhaving indien feitelijke controles geen voortdurend strijdig gebruik aantonen.
Onderwerp-impact
In omgevingsrechtelijke handhavingskwesties rondom tijdelijke vergunningen voor bewoning van bijgebouwen bevestigt deze zaak het belang van feitelijk en deugdelijk onderzoek door het bevoegd gezag alvorens een handhavingsverzoek wordt afgewezen.
Samenvatting
Deze zaak bij de Raad van State betreft een handhavingsgeschil over de bewoning van een bijgebouw (schuur) op een perceel in Maastricht. Aan de eigenaar van het perceel was een tijdelijke omgevingsvergunning verleend voor wonen in het bijgebouw, geldig tot 30 november 2021. Nadat de vergunning was verlopen, verzochten twee buren — [appellante sub 1] en [appellant sub 2] — het college van burgemeester en wethouders om handhavend op te treden wegens vermeend voortgezet strijdig gebruik van de schuur als zelfstandige woning in strijd met het bestemmingsplan. Het college wees de verzoeken af, omdat controles op het perceel hadden uitgewezen dat de bewoning was gestaakt en er geen sprake meer was van een overtreding. De rechtbank oordeelde dat het college dit standpunt voldoende had onderbouwd. De erven van [appellante sub 1] en [appellant sub 2] stelden hoger beroep in bij de Raad van State en betoogden dat het college onvoldoende onderzoek had verricht naar het feitelijk gebruik van de schuur. Als eerste formele kwestie stelt de Raad van State vast dat het overgangsrecht van de Invoeringswet Omgevingswet van toepassing is: omdat de handhavingsverzoeken zijn ingediend in december 2021 — vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet op 1 januari 2024 — blijft de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) van toepassing totdat het besluit op het verzoek onherroepelijk is geworden. De inhoudelijke vraag in hoger beroep is of het college voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de overtreding was beëindigd en of een verdergaand onderzoek geboden was. De uitspraaktekst is incompleet, waardoor de uiteindelijke beslissing van de Raad van State niet met zekerheid kan worden vastgesteld.