RvS: bezwaarkostenvergoeding nog niet opeisbaar bij vernietiging zonder herroeping
ECLI:NL:RVS:2026:6216, Raad van State, 21-10-2026, 202501816/1/R3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 29 maart 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag aan [appellant A] en [appellant B] een last onder dwangsom opgelegd in verband met een dakterras en een aantal bouwwerken aan de [locatie] in Den Haag. De rechtbank heeft in de uitspraak van 12 november 2024 bepaald dat het college de kosten die [appellant A] en [appellant B] hebben gemaakt voor het beroep bij de rechtbank moet vergoeden. [appellant A] en [appellant B] betogen dat de rechtbank ten onrechte niet heeft onderkend dat het college ook de kosten die zij hebben moeten maken voor de bezwaarprocedure moet vergoeden. Zij wijzen erop dat zij daar zowel in de bezwaarschriften als in het beroepschrift om hebben verzocht.
Kern van de zaak
Appellanten A en B vorderden vergoeding van zowel de beroepskosten als de bezwaarkosten. De rechtbank kende alleen de beroepskosten toe. In hoger beroep betogen appellanten dat de rechtbank ten onrechte de bezwaarkostenvergoeding heeft afgewezen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat de besluiten uit 2022 en 2023 niet zijn herroepen maar in stand gelaten, zodat de wettelijke voorwaarde voor bezwaarkostenvergoeding (herroeping wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid, artikel 7:15 Awb) nog niet is vervuld.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een enkelvoudige kamer en bevestigt gevestigde rechtspraak over artikel 7:15 Awb zonder nieuwe rechtsregels te stellen; de zaakspecifieke toepassing is beperkt in bredere precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Bezwaarkostenvergoeding ex artikel 7:15 Awb vereist herroeping van het bestreden besluit wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.
- 2De rechtbank vernietigde het besluit van 15 mei 2023, maar liet de onderliggende besluiten van 29 maart 2022 en 31 januari 2023 in stand — geen herroeping, dus geen aanspraak op bezwaarkostenvergoeding.
- 3Het college moet een nieuw besluit op bezwaar nemen en daarin ook beslissen op het verzoek om bezwaarkostenvergoeding (artikel 7:15, derde lid, Awb).
- 4Een verzoek om bezwaarkostenvergoeding dat tijdig in bezwaar én beroep is gedaan, hoeft niet opnieuw te worden ingediend.
- 5De Afdeling bevestigt dat de aanspraak op bezwaarkostenvergoeding pas ontstaat op het moment van herroeping en niet eerder kan worden toegewezen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat artikel 7:15 Awb een strikt moment-vereiste kent: zolang de primaire besluiten niet zijn herroepen, bestaat er geen recht op bezwaarkostenvergoeding, ook niet als de hogere beslissing wordt vernietigd.
Praktische impact
Appellanten moeten wachten op het nieuwe besluit op bezwaar van het college, dat dan ook over de bezwaarkostenvergoeding moet beslissen; een directe vergoeding via de rechter was in dit stadium niet mogelijk.
Onderwerp-impact
In procedures over overheidsbesluiten waarbij vernietiging zonder herroeping plaatsvindt, dienen burgers hun verzoek om bezwaarkostenvergoeding expliciet onder de aandacht te brengen in de hernieuwde bezwaarprocedure.
Samenvatting
In deze zaak stonden appellanten A en B tegenover het college van burgemeester en wethouders over de vraag of zij recht hadden op vergoeding van de kosten die zij hadden gemaakt tijdens de bezwaarprocedure. De rechtbank had bij uitspraak van 12 november 2024 het besluit van 15 mei 2023 vernietigd en het college veroordeeld in de beroepskosten, maar de bezwaarkostenvergoeding niet toegewezen. Appellanten voerden in hoger beroep aan dat de rechtbank dit ten onrechte had nagelaten, mede omdat zij daar zowel in hun bezwaarschriften als in hun beroepschrift om hadden verzocht. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelt dat het hoger beroep ongegrond is. De centrale juridische vraag was of de voorwaarden van artikel 7:15 Awb voor bezwaarkostenvergoeding waren vervuld. Dat artikel bepaalt dat bezwaarkosten uitsluitend worden vergoed als het bestreden besluit wordt herroepen wegens een aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid. De rechtbank had weliswaar het besluit van 15 mei 2023 vernietigd, maar de onderliggende primaire besluiten van 29 maart 2022 en 31 januari 2023 niet herroepen — integendeel, die werden in stand gelaten. Op het moment van de rechtbankuitspraak was de wettelijke drempelvoorwaarde voor bezwaarkostenvergoeding daarmee niet vervuld. De Afdeling benadrukt dat het college nog een nieuw besluit op de bezwaren moet nemen en daarin ingevolge artikel 7:15, derde lid, Awb ook zal moeten beslissen op het verzoek om vergoeding van de bezwaarkosten. Appellanten behouden dus hun aanspraak, maar deze kan pas worden gehonoreerd als het college in de hernieuwde beslissing op bezwaar de primaire besluiten herroept wegens eigen onrechtmatigheid. De uitspraak van de rechtbank wordt door de Afdeling bevestigd voor zover aangevallen.