Hoger beroep stichtingen niet-ontvankelijk wegens ontbreken procesdeelname
ECLI:NL:RVS:2026:6213, Raad van State, 21-10-2026, 202505823/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Op 30 augustus 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Land van Cuijk verkeersbesluiten genomen over de herinrichting van de Rembrandt van Rijnstraat en de spoorzone/het Schilderspad en over de afsluiting voor fietsers van het Schilderspad in Boxmeer. De stichtingen zijn het niet eens met de uitspraak van 23 september 2025. Zij betogen dat de rechtbank de door [appellant] ingestelde beroepen ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard. Zij voeren aan dat uit het proces-verbaal van de uitspraak en de zittingsaantekeningen blijkt dat [appellant] ook namens hen bij de rechtbank het woord heeft gevoerd. Voor zover zij niet als eisers in beroep kunnen worden aangemerkt, betogen zij dat de rechtbank hen, gelet op de inhoud van het dossier en de uitlatingen op de zitting, op grond van artikel 8:26 van de Awb als partij tot het geding had moeten toelaten als belanghebbenden. De rechtbank heeft volgens hen ten onrechte uitsluitend de belanghebbendheid van [appellant] beoordeeld. Daardoor zijn zij in hun procesbelangen geschaad.
Kern van de zaak
Twee stichtingen gaan in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank van 23 september 2025. Zij stellen dat de rechtbank hun beroep ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard, omdat appellant [appellant] ook namens hen zou hebben geprocedeerd. De rechtbank had hen bovendien als belanghebbenden moeten toelaten op grond van artikel 8:26 Awb.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk. Doorslaggevend is dat de stichtingen in de beroepsfase bij de rechtbank geen partij waren: [appellant] heeft in zijn beroepschrift uitdrukkelijk vermeld alleen voor zichzelf beroep in te stellen, en de stichtingen zijn niet tijdig als mede-indieners kenbaar gemaakt.
Impactscore
LaagDe uitspraak past volledig binnen de bestaande vaste jurisprudentie over artikel 6:13 Awb en voegt geen nieuwe rechtsnorm toe; de betekenis is beperkt tot toepassing van bekende procesrechtelijke regels in een concrete zaak.
Belangrijkste punten
- 1Op grond van artikel 6:13 jo. 6:24 Awb kan hoger beroep alleen worden ingesteld door een belanghebbende die in elke formele fase heeft meegedaan, tenzij hem dat redelijkerwijs niet kan worden verweten.
- 2Het beroepschrift van 26 september 2024 vermeldde uitdrukkelijk dat [appellant] uitsluitend voor zichzelf beroep instelde; de stichtingen waren daarin niet als mede-indieners opgenomen.
- 3Niet is gebleken dat binnen de beroepstermijn kenbaar is gemaakt dat [appellant] mede namens de stichtingen optrad.
- 4De stichtingen zijn de beroepsfase volledig overgeslagen en kunnen zich in hoger beroep niet voor het eerst als procespartij presenteren.
- 5De Afdeling verwijst naar haar standaardjurisprudentie over het vereiste van deelname aan alle formele procesfasen (RvS 17 juli 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2459).
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat het overslaan van de beroepsfase in beginsel leidt tot niet-ontvankelijkheid in hoger beroep, en dat achteraf claimen ook namens anderen te hebben geprocedeerd niet volstaat als dat niet tijdig en ondubbelzinnig uit het beroepschrift blijkt.
Praktische impact
Organisaties en stichtingen die belang hebben bij een bestuursrechtelijke procedure moeten zelf tijdig en expliciet als (mede-)eiser optreden; deelname via een andere persoon die stelt ook namens hen te spreken is onvoldoende als dat niet in het beroepschrift staat.
Onderwerp-impact
Voor wijkraden en lokale belangenorganisaties onderstreept deze uitspraak het belang van zorgvuldige procesvoering: het nalaten zichzelf formeel als partij te laten erkennen sluit de weg naar hoger beroep af.
Samenvatting
In deze zaak gingen twee stichtingen — waaronder Stichting Wijkraad Boxmeer West — in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Zij bestreden de uitspraak van de rechtbank van 23 september 2025, waarbij de beroepen van [appellant] niet-ontvankelijk waren verklaard. De stichtingen betoogden in hoger beroep dat [appellant] ook namens hen beroep had ingesteld, dat de rechtbank dat had moeten onderkennen, en dat de rechtbank hen bovendien ambtshalve als belanghebbenden had moeten toelaten op grond van artikel 8:26 van de Awb. De Afdeling bestuursrechtspraak oordeelt dat het hoger beroep van de stichtingen niet-ontvankelijk is. De centrale rechtsvraag is of de stichtingen als belanghebbenden aan de beroepsfase hebben deelgenomen. Op grond van artikel 6:13 jo. 6:24 Awb geldt als vaste regel dat hoger beroep slechts openstaat voor een belanghebbende die in iedere formele procesfase heeft meegedaan, tenzij hem redelijkerwijs niet kan worden verweten een fase te hebben overgeslagen. De Afdeling verwijst naar haar uitspraak van 17 juli 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:2459) als standaard voor deze lijn. Bij de beoordeling stelt de Afdeling vast dat [appellant] in zijn beroepschrift van 26 september 2024 uitdrukkelijk heeft vermeld uitsluitend voor zichzelf beroep in te stellen. De stichtingen zijn niet als mede-indieners vermeld. Evenmin is binnen de beroepstermijn anderszins kenbaar gemaakt dat [appellant] mede namens de stichtingen optrad. Dat hij op de zitting ook namens hen het woord heeft gevoerd, doet daaraan niet af: vertegenwoordiging ter zitting maakt een organisatie die niet als eiser optrad niet alsnog tot procespartij. De uitspraak bevestigt daarmee een bekende maar praktisch belangrijke procesrechtelijke les: organisaties die belang hebben bij een besluit moeten zichzelf tijdig en expliciet als partij in de procedure laten opnemen. Nalaten dit te doen sluit de weg naar hoger beroep definitief af, ook als een ander in dezelfde procedure heeft geprocedeerd.