Last onder dwangsom aan verkeerde partij opgelegd, beroep beoordeeld
ECLI:NL:RVS:2026:6211, Raad van State, 21-10-2026, 202403675/1/R4
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 22 februari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Utrecht aan [appellante] een last onder dwangsom opgelegd. [persoon] is eigenaar van een bedrijfspand op het perceel Sint Laurensdreef 40 in Utrecht. Hij verhuurt dit bedrijfspand aan ALT Technologies B.V., die hier een bedrijf uitoefent. Daarnaast is [persoon] enig aandeelhouder en bestuurder van [appellante]. Tijdens een controle hebben toezichthouders geconstateerd dat in het bedrijfspand een stookinstallatie en brandstofleidingen aanwezig zijn die niet SCIOS goedgekeurd zijn. Dit is in strijd met artikel 3.10p van het Activiteitenbesluit milieubeheer en artikel 3.7m van de Activiteitenregeling milieubeheer. Met het besluit van 22 februari 2022 heeft het college aan [appellante] een last onder dwangsom opgelegd voor deze overtreding. Met het besluit van 29 december 2022 heeft het college het bezwaar ongegrond verklaard en het besluit van 22 februari 2022 in stand gelaten.
Kern van de zaak
Het college van B&W Utrecht legde in 2022 een last onder dwangsom op aan [appellante] wegens niet-SCIOS-goedgekeurde stookinstallatie in een bedrijfspand. De invorderingsbeschikking werd echter gericht aan [persoon], de eigenaar/bestuurder, niet aan [appellante]. De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk, waartegen hoger beroep werd ingesteld bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
De uitspraaktekst is onvolledig, waardoor de eindbeslissing van de Raad van State niet volledig kan worden vastgesteld. Op basis van de beschikbare overwegingen lijkt de Raad van State te beoordelen of de rechtbank het beroep terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard, mede in het licht van de vraag of de invorderingsbeschikking aan de juiste partij was gericht en of het besluit op bezwaar het gebrek heeft hersteld.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een relatief specifieke handhavingskwestie op het snijvlak van bestuursrecht en omgevingsrecht met beperkte precedentwerking; de uitspraaktekst is bovendien onvolledig, waardoor de volledige reikwijdte niet kan worden beoordeeld.
Belangrijkste punten
- 1Overgangsrecht Omgevingswet: omdat de last onder dwangsom vóór 1 januari 2024 is opgelegd, blijft het oude recht (Activiteitenbesluit) van toepassing.
- 2De last onder dwangsom is opgelegd aan [appellante] (de vennootschap), maar de invorderingsbeschikking van € 10.000,- is gericht aan [persoon] (de natuurlijke persoon/bestuurder).
- 3Centrale rechtsvraag is of het besluit op bezwaar van 29 december 2022 een eerder gebrek heeft hersteld dan wel of het college ingevolge artikel 7:11 lid 2 Awb het oorspronkelijke besluit had moeten herroepen en een nieuw besluit moeten nemen.
- 4Appellante stelt dat door het niet herroepen en opnieuw opleggen een rechtsonzekere situatie is ontstaan over wie de overtreder is en wie de dwangsom verschuldigd is.
- 5De overtreding betreft het ontbreken van SCIOS-goedkeuring voor stookinstallatie en brandstofleidingen, in strijd met artikel 3.10p Activiteitenbesluit en artikel 3.7m Activiteitenregeling.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak verduidelijkt de toepassing van artikel 7:11 lid 2 Awb bij herstel van gebreken in besluiten op bezwaar en de vereisten voor een rechtsgeldige last onder dwangsom bij meerdere betrokken (rechts)personen. De toepassing van het overgangsrecht van de Invoeringswet Omgevingswet wordt bevestigd.
Praktische impact
Voor [appellante] en [persoon] is van belang of de dwangsom van € 10.000,- rechtsgeldig is ingevorderd en bij wie. Onduidelijkheid over de adressaat van handhavingsbesluiten kan leiden tot rechtsonzekerheid en vernietiging van invorderingsbeschikkingen.
Onderwerp-impact
In de handhavingspraktijk rond milieuvergunningen en stookinstallaties onderstreept deze zaak het belang van een correcte adressering van zowel de last onder dwangsom als de invorderingsbeschikking, met name wanneer eigenaar en exploitant/vennootschap verschillende (rechts)personen zijn.
Samenvatting
Deze zaak bij de Raad van State betreft een hoger beroep tegen een uitspraak van de rechtbank, die het beroep van [appellante] niet-ontvankelijk had verklaard. De achtergrond is als volgt: toezichthouders constateerden in een bedrijfspand aan de Sint Laurensdreef 40 in Utrecht een stookinstallatie en brandstofleidingen zonder SCIOS-goedkeuring, in strijd met het Activiteitenbesluit milieubeheer en de Activiteitenregeling milieubeheer. Het college van burgemeester en wethouders van Utrecht legde op 22 februari 2022 een last onder dwangsom op aan [appellante], de vennootschap waarvan [persoon] enig aandeelhouder en bestuurder is. [persoon] is tevens eigenaar van het bedrijfspand dat hij verhuurt aan ALT Technologies B.V. Na het uitblijven van naleving werd een dwangsom van € 10.000,- ingevorderd, maar de invorderingsbeschikking werd gericht aan [persoon] in persoon — niet aan [appellante]. Het college verklaarde het bezwaar ongegrond bij besluit van 29 december 2022 en liet de last in stand. De centrale juridische vraag is tweeledig: ten eerste of de rechtbank het beroep terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard, en ten tweede of het besluit op bezwaar een eerder gebrek in de adressering van het handhavingsbesluit rechtsgeldig heeft hersteld. [Appellante] betoogt dat artikel 7:11 lid 2 Awb het college verplichtte het primaire besluit te herroepen en een nieuw besluit te nemen, en dat het achterwege laten daarvan een rechtsonzekere situatie heeft gecreëerd. Tevens speelt het overgangsrecht van de Invoeringswet Omgevingswet een rol: omdat de last vóór 1 januari 2024 is opgelegd, blijft het oude recht van toepassing. De uitspraaktekst is onvolledig overgeleverd, waardoor de definitieve beslissing van de Raad van State niet volledig kan worden vastgesteld.