Hoger beroep visum ongegrond, rechtbankuitspraak bevestigd

Samenvatting

In deze zaak bij de Raad van State (Afdeling bestuursrechtspraak) stonden twee hoger beroepen centraal: het hoger beroep van een vreemdeling en het incidenteel hoger beroep van de minister, beiden gericht tegen een uitspraak van de rechtbank over een faciliterend visum. De vreemdeling, bijgestaan door een advocaat te Groningen, had hoger beroep ingesteld, waarop de minister incidenteel hoger beroep instelde. De Afdeling behandelt het hoger beroep van de vreemdeling via de verkorte afdoeningsgrond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Dit betekent dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Evenmin rijzen er vragen over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, zoals vereist onder het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling. Het hoger beroep van de vreemdeling is om die reden ongegrond verklaard zonder nadere motivering. Het incidenteel hoger beroep van de minister richtte zich op de overweging van de rechtbank over het peilmoment van de leeftijd van een referent bij een aanvraag voor een faciliterend visum. De Afdeling gaat echter niet inhoudelijk op dit punt in, omdat de bewuste overweging geen dragende grondslag vormde voor het eindoordeel van de rechtbank. Vernietiging van de uitspraak op die grond is reeds daarom niet mogelijk. De Afdeling bevestigt de aangevallen uitspraak integraal. Er wordt geen proceskostenveroordeling uitgesproken ten laste van de minister. De uitspraak is een standaard procedurele afdoening zonder inhoudelijke rechtsontwikkeling op het gebied van visa en referentleeftijd.