Hoger beroep asielzoeker ongegrond na vrijwillig vertrek via IOM
ECLI:NL:RVS:2026:6192, Raad van State, 22-10-2026, BRS.26.002927
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 10 december 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling had hoger beroep ingesteld tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag, een terugkeerbesluit en een inreisverbod. Hangende de procedure vertrok hij vrijwillig via de IOM uit Nederland en ondertekende een vertrekverklaring. De Raad van State moest beoordelen welke onderdelen van het hoger beroep nog ontvankelijk waren.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is deels niet-ontvankelijk (asielaanvraag) omdat appellant door vrijwillig vertrek geen belang meer heeft bij beoordeling daarvan, en voor het overige ongegrond (terugkeerbesluit en inreisverbod) omdat de grieven geen rechtseenheidsvragen of Unierechtelijke vragen opwerpen. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd.
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige enkelvoudige afdoening die bestaande jurisprudentie toepast zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden; de uitkomst is sterk feitelijk bepaald en heeft geen precedentwerking buiten de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Vrijwillig vertrek via IOM en ondertekening vertrekverklaring leidt tot verlies van procesbelang bij asielaanvraag
- 2Vertrekverklaring liet procedures tegen terugkeerbesluit en inreisverbod uitdrukkelijk in stand, zodat ontvankelijkheid voor dat deel behouden bleef
- 3Toepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen motiveringsplicht bij afwezigheid van rechtseenheidsvragen
- 4Ook geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ 24 maart 2026, Remling)
- 5Geen proceskostenveroordeling
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat vrijwillig vertrek gepaard met een vertrekverklaring procesbelang bij de asielprocedure doet vervallen, terwijl expliciet voorbehouden procedures (terugkeerbesluit, inreisverbod) ontvankelijk blijven. De verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000 wordt opnieuw toegepast conform de standaardjurisprudentie.
Praktische impact
Vreemdelingen die vrijwillig via IOM vertrekken en een vertrekverklaring ondertekenen, dienen zich bewust te zijn dat zij daarmee hun procesbelang bij lopende asielprocedures opgeven; alleen procedures die uitdrukkelijk worden voorbehouden in de verklaring blijven aanhangig.
Onderwerp-impact
Voor de vreemdelingenpraktijk onderstreept deze uitspraak het belang van zorgvuldige formulering van vertrekverklaringen, met name welke procedures wel of niet worden voorbehouden ten aanzien van terugkeerbesluiten en inreisverboden.
Samenvatting
In deze zaak had een vreemdeling hoger beroep ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen de uitspraak van de rechtbank, die zijn beroep ongegrond had verklaard. Het hoger beroep richtte zich op drie besluiten: de afwijzing van zijn asielaanvraag, een terugkeerbesluit en een inreisverbod. Hangende het hoger beroep vertrok appellant met hulp van de IOM vrijwillig uit Nederland en ondertekende hij een vertrekverklaring. In die verklaring stemde hij in met beëindiging van alle openstaande procedures gericht op het verkrijgen van een verblijfstitel, maar werd uitdrukkelijk bepaald dat procedures tegen het terugkeerbesluit en het inreisverbod niet worden ingetrokken. De centrale rechtsvraag was tweeledig: heeft appellant nog belang bij zijn hoger beroep, en zo ja, voor welke onderdelen? De Afdeling oordeelde dat appellant door het vrijwillige vertrek en de vertrekverklaring geen bescherming meer zoekt in Nederland, waardoor procesbelang bij de asielprocedure is komen te vervallen. Dit deel van het hoger beroep is dan ook niet-ontvankelijk. Voor het terugkeerbesluit en het inreisverbod bleef het procesbelang bestaan vanwege de expliciete voorbehoudsbepaling in de vertrekverklaring. Inhoudelijk leidde het hoger beroep op die onderdelen echter niet tot vernietiging. De Afdeling paste de verkorte afdoening toe op grond van artikel 91 lid 2 Vreemdelingenwet 2000: de grieven bevatten geen vragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en riepen evenmin vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals vereist na het arrest Remling van het Hof van Justitie van 24 maart 2026. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd en er is geen proceskostenveroordeling uitgesproken.