Hoger beroep vreemdeling ongegrond ondanks EU-verordening onduidelijkheid
ECLI:NL:RVS:2026:6187, Raad van State, 22-10-2026, BRS.26.004744
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 6 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling, bijgestaan door advocaat Van Mulken, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenzaak. De zaak raakt aan de toepassing van artikel 43, eerste lid, van de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMMR). De appellant stelde dat onmiddellijke toepassing van dit artikel niet in lijn is met een eerder voorlopig oordeel van de Afdeling.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. Doorslaggevend is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000), en dat de uitspraak van de rechtbank standhoudt in het licht van de ruime uitleg die de Afdeling geeft aan de rechtsbescherming van vreemdelingen in afwachting van prejudiciële beantwoording.
Impactscore
MiddelDe uitspraak is procedureel van aard (art. 91 lid 2 Vw 2000) maar bevat een inhoudelijk relevant signaal over de omgang met de AMMR en hangende prejudiciële vragen. De impact blijft beperkt omdat het geen definitieve rechtsregel stelt en de motivering bewust sober is gehouden.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: vereenvoudigde afdoening zonder nadere motivering mogelijk omdat geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvraag voorligt.
- 2De Afdeling erkent dat onmiddellijke toepassing van artikel 43 lid 1 AMMR mogelijk niet in lijn is met haar eigen voorlopig oordeel in de verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5867).
- 3De rechtbank-uitspraak kan desondanks standhouden omdat de Afdeling in afwachting van prejudiciële beantwoording een ruime uitleg geeft aan de rechtsbescherming van vreemdelingen.
- 4Het hogerberoepschrift roept geen vragen op over uitleg of geldigheid van Unierecht in de zin van het Remling-arrest (HvJEU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak illustreert hoe de Afdeling omgaat met hangende prejudiciële vragen over de AMMR: rechtsbescherming wordt ruim uitgelegd zodat bestaande uitspraken standhoudt, zonder definitieve beantwoording van Unierechtelijke vragen af te wachten. Dit betreft een procedurele toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 in een EU-rechtelijk gevoelig dossier.
Praktische impact
Voor de appellant betekent dit dat het beroep definitief faalt en de uitspraak van de rechtbank onherroepelijk wordt. Vreemdelingen in vergelijkbare zaken kunnen vooralsnog geen processueel voordeel halen uit de lopende prejudiciële procedure over de AMMR zolang de Afdeling een ruime rechtsbeschermingsuitleg hanteert.
Onderwerp-impact
In de bredere context van de implementatie van de Asiel- en migratiebeheerverordening geeft deze uitspraak aan dat de Afdeling een pragmatische overbruggingsbenadering hanteert: zij erkent de spanning met haar eigen voorlopige oordeel, maar laat uitspraken toch standhouden door de nadruk te leggen op gewaarborgde rechtsbescherming.
Samenvatting
In deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 22 oktober 2026 staat een vreemdelingenzaak centraal waarbij appellant hoger beroep instelde tegen een uitspraak van de rechtbank. De rechtszaak speelt zich af in de context van de inwerkingtreding van de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMMR), en meer specifiek de onmiddellijke toepassing van artikel 43, eerste lid, van die verordening. De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikel maakt een vereenvoudigde afdoening mogelijk wanneer het hogerberoepschrift geen vragen oproept die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling volstaat dan met de constatering dat het hoger beroep niet tot vernietiging leidt, zonder nadere motivering te geven. Opmerkelijk is dat de Afdeling expliciet erkent dat de onmiddellijke toepassing van artikel 43 lid 1 AMMR mogelijk niet in lijn is met haar eigen voorlopig oordeel in de verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5867). Desondanks houdt de uitspraak van de rechtbank stand, omdat de Afdeling in afwachting van de beantwoording van prejudiciële vragen een ruime uitleg geeft aan de rechtsbescherming van vreemdelingen. Die ruime uitleg fungeert als overbruggingsmechanisme zolang het Hof van Justitie de openstaande Unierechtelijke vragen nog niet heeft beantwoord. Daarnaast stelt de Afdeling vast dat het hogerberoepschrift geen vragen oproept over de uitleg of geldigheid van Unierecht in de zin van het Remling-arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is een enkelvoudige kamerbeslissing en illustreert de pragmatische koers van de Afdeling in een periode van Europese transitie op het gebied van asiel- en migratiebeheer.