Hoger beroep Turkse zelfstandige over mvv-vereiste ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:6172, Raad van State, 21-10-2026, BRS.26.003263
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 31 juli 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Turkse zelfstandige ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over het mvv-vereiste (machtiging tot voorlopig verblijf). De appellant stelde problemen te ondervinden bij het aanvragen van een mvv en betwistte de toepasselijkheid van dit vereiste op Turkse zelfstandigen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling oordeelt op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 dat het hogerberoepschrift geen rechtsvragen bevat die het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming dienen, nu de rechtsvraag reeds eerder door de Afdeling is beantwoord in uitspraken van 15 oktober 2026.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van reeds bestaande rechtspraak via de verkorte procedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000, zonder nieuwe rechtsontwikkeling of inhoudelijke motivering. De impact is beperkt tot de individuele appellant.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat geen relevante rechtsvragen worden opgeworpen
- 2De rechtsvraag over het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen was reeds beantwoord in eerdere Afdelingsuitspraken van 15 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:6043 en ECLI:NL:RVS:2026:6044)
- 3Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht conform het Remling-arrest van het HvJ EU (24 maart 2026)
- 4De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden
- 5Enkelvoudige kamer: standaardzaak zonder prejudiciële vragen aan het HvJ EU
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de eerder gevormde lijn van de Afdeling over het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen en voegt inhoudelijk geen nieuwe rechtsontwikkeling toe. De verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 onderstreept dat deze rechtsvraag als uitgekristalliseerd wordt beschouwd.
Praktische impact
Voor de appellant betekent dit dat het verblijfsrechtelijke standpunt van de minister in stand blijft en dat hij aan het mvv-vereiste moet voldoen. Turkse zelfstandigen in vergelijkbare situaties kunnen op basis van de eerdere uitspraken van 15 oktober 2026 geen afwijkende behandeling verwachten.
Onderwerp-impact
Voor Turkse zelfstandigen die een verblijfsvergunning in Nederland nastreven, verduidelijkt dit dat het mvv-vereiste onverkort geldt en dat gestelde praktische problemen bij de mvv-aanvraag geen grond vormen voor een uitzondering.
Samenvatting
In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 21 oktober 2026 uitspraak gedaan in een hoger beroepsprocedure van een Turkse zelfstandige tegen een beslissing van de minister over het mvv-vereiste. De appellant, bijgestaan door mr. S.N. Arikan, betwistte de toepasselijkheid van de machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) voor Turkse zelfstandigen en stelde problemen te ondervinden bij het aanvragen hiervan. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. Zij deed dit via de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000, op grond waarvan een nadere motivering achterwege kan blijven wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang zijn van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin. Doorslaggevend was dat de aan de orde gestelde rechtsvraag – het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen en de gestelde problemen bij de mvv-aanvraag – reeds was beantwoord in twee eerdere Afdelingsuitspraken van 15 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:6043 en ECLI:NL:RVS:2026:6044). Het hoger beroep bood geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Daarnaast riepen de grieven geen vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform de toets uit het Remling-arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwerking en bevestigt slechts de reeds gevormde rechtslijn.