Hoger beroep Turkse zelfstandige over mvv-vereiste ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:6170, Raad van State, 21-10-2026, BRS.26.003258
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 16 juni 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een appellant (vermoedelijk een Turkse zelfstandige) ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over het mvv-vereiste dat aan hem werd gesteld. Hij werd vertegenwoordigd door mr. S.N. Arikan en betwistte de toepassing van het mvv-vereiste op Turkse zelfstandigen, mede in het licht van gestelde problemen bij het aanvragen van een mvv.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat de rechtsvraag al eerder door de Afdeling was beantwoord in uitspraken van 15 oktober 2026, en het hogerberoepschrift geen nieuwe vragen stelt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000).
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van reeds gewezen jurisprudentie via verkorte motivering en stelt geen nieuwe rechtsregels. De feitelijke rechtsontwikkeling heeft plaatsgevonden in de eerdere uitspraken van 15 oktober 2026.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen spelen.
- 2De rechtsvraag over het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen was reeds beantwoord in RvS-uitspraken van 15 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:6043 en 6044).
- 3Er worden geen vragen gesteld over uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het Remling-arrest van het HvJEU van 24 maart 2026.
- 4De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden aan appellant.
- 5De uitspraak is gedaan door een enkelvoudige kamer, passend bij de routinematige afdoening via de verkorte motiveringsgrond.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn uit de uitspraken van 15 oktober 2026 over het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen en voegt geen nieuw rechtsoordeel toe. De toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 illustreert hoe de Afdeling snel kan afdoen wanneer een rechtsvraag al is uitgekristalliseerd.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat zijn hoger beroep definitief is afgewezen en hij geen proceskosten vergoed krijgt. Turkse zelfstandigen in vergelijkbare situaties kunnen uit deze en de eerdere uitspraken afleiden dat het mvv-vereiste onverkort op hen van toepassing is.
Onderwerp-impact
Voor Turkse zelfstandigen die een verblijfsvergunning in Nederland nastreven, bevestigt deze uitspraak dat het mvv-vereiste een reële drempel blijft en dat gestelde problemen bij de aanvraagprocedure geen uitzondering rechtvaardigen.
Samenvatting
In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 21 oktober 2026 het hoger beroep van een appellant — vermoedelijk een Turkse zelfstandige — ongegrond verklaard. De appellant had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank, waarbij de kern van het geschil draaide om het mvv-vereiste dat aan Turkse zelfstandigen wordt gesteld en de gestelde problemen bij het doorlopen van de mvv-aanvraagprocedure. De Afdeling heeft de zaak afgedaan met toepassing van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikel maakt het mogelijk een hoger beroep zonder nadere motivering te verwerpen wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienen te worden. De Afdeling stelde vast dat de relevante rechtsvraag — over het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen — reeds was beantwoord in twee uitspraken van 15 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:6043 en ECLI:NL:RVS:2026:6044). Het hoger beroep leverde geen grond op om in dit geval tot een ander oordeel te komen. Daarnaast werden geen vragen gesteld over de uitleg of geldigheid van bepalingen van Unierecht, hetgeen de Afdeling beoordeelde conform het Remling-arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026. De uitspraak van de rechtbank werd dan ook integraal bevestigd. De minister werd niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De uitspraak heeft een beperkt zelfstandig juridisch gewicht, omdat zij volledig voortbouwt op eerder gewezen jurisprudentie. Voor de praktijk bevestigt zij wel dat Turkse zelfstandigen het mvv-vereiste niet kunnen omzeilen door te wijzen op problemen in de aanvraagprocedure.