RvS: Minister moet proceskosten vreemdelingenbewaring alsnog vergoeden

Samenvatting

In deze zaak had de rechtbank Den Haag (zittingsplaats 's-Hertogenbosch) vastgesteld dat appellant op een onjuiste grondslag was opgehouden in het kader van vreemdelingenbewaring, waarmee een gebrek in het voortraject was aangetoond. Ondanks deze constatering had de rechtbank nagelaten de minister van Asiel en Migratie te veroordelen in de proceskosten van appellant. Appellant stelde vervolgens hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, met als enige grief dat de proceskosten ten onrechte niet waren toegewezen. De Afdeling stelt appellant in het gelijk. Zij overweegt dat een gebrek dat betrekking heeft op de staandehouding, overbrenging of ophouding van een vreemdeling, ingevolge vaste jurisprudentie leidt tot een veroordeling van de minister in de proceskosten. De Afdeling verwijst daartoe naar haar eerdere uitspraken van 15 april 2024 en 26 maart 2026, waaruit deze lijn duidelijk volgt. De rechtbank had op grond van het vastgestelde gebrek dus aanleiding moeten zien tot proceskostenveroordeling. Ambtshalve ziet de Afdeling geen reden om de vreemdelingenbewaring zelf onrechtmatig te achten; het hoger beroep is uitsluitend gegrond op het punt van de proceskosten. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd voor zover zij heeft nagelaten de minister te veroordelen, en voor het overige wordt de uitspraak bevestigd. De minister wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten in zowel beroep als hoger beroep, in totaal € 2.802,00, volledig toe te rekenen aan professioneel verleende rechtsbijstand. De uitspraak heeft een beperkte, maar duidelijke precedentwaarde: zij benadrukt dat rechtbanken in bewaringszaken het vaststellen van een voortrajectgebrek onlosmakelijk moeten koppelen aan een proceskostenveroordeling van de overheid.