Hoger beroep Turkse zelfstandige over mvv-vereiste ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:6167, Raad van State, 21-10-2026, BRS.26.002512
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 28 november 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Turkse zelfstandige ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over het mvv-vereiste (machtiging tot voorlopig verblijf). Appellant stelde problemen te ondervinden bij het aanvragen van een mvv en verzocht hierover een uitspraak.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en de rechtsvraag al eerder door de Afdeling is beantwoord in een uitspraak van 15 oktober 2026.
Impactscore
LaagDe zaak wordt afgedaan met de verkorte motivering van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en voegt geen nieuw recht toe; de rechtsvraag was al beslist in een uitspraak van slechts zes dagen eerder.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van de verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen nadere motiveringsplicht.
- 2Rechtsvraag over het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen was al beantwoord in eerdere uitspraak RvS 15 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:6043).
- 3Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht op grond van het Remling-arrest van het HvJ EU (24 maart 2026).
- 4De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
- 5Uitspraak door enkelvoudige kamer, wat de routinematige aard van de zaak bevestigt.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat het mvv-vereiste ook geldt voor Turkse zelfstandigen en dat problemen bij de aanvraag daaraan niet afdoen; artikel 91 lid 2 Vw 2000 wordt toegepast als standaardinstrument bij herhaling van eerder beantwoorde rechtsvragen.
Praktische impact
Turkse zelfstandigen die de mvv-procedure als bezwarend ervaren, kunnen niet via hoger beroep een heroverweging afdwingen indien de rechtsvraag al in eerdere jurisprudentie is beantwoord.
Onderwerp-impact
De uitspraak heeft beperkte zelfstandige betekenis voor het vreemdelingenrecht, maar bevestigt de bestendigheid van de jurisprudentielijn rondom het mvv-vereiste en de positie van Turkse zelfstandigen onder de Associatieovereenkomst EU-Turkije.
Samenvatting
In deze zaak stelde een Turkse zelfstandige hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over het mvv-vereiste. De appellant, bijgestaan door mr. B. Aydin, betoogde dat hij problemen ondervond bij het aanvragen van een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) en dat dit vereiste in zijn geval niet kon worden tegengeworpen. De Afdeling deed de zaak af met toepassing van de verkorte procedure van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikel bepaalt dat het hoger beroep zonder uitgebreide motivering ongegrond kan worden verklaard indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Aan die drempel werd in dit geval niet voldaan. Doorslaggevend was dat de rechtsvraag over het mvv-vereiste voor Turkse zelfstandigen en de gestelde problemen bij de aanvraag daarvan slechts zes dagen eerder al uitdrukkelijk was beantwoord in een uitspraak van de Afdeling van 15 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:6043). Er was dan ook geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Daarnaast leverde het hoger beroep geen vragen op over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht, conform de door het Hof van Justitie van de Europese Unie gestelde maatstaf in het Remling-arrest van 24 maart 2026. De Afdeling bevestigde de aangevallen uitspraak van de rechtbank en bepaalde dat de minister geen proceskosten hoeft te vergoeden. De zaak is behandeld door een enkelvoudige kamer, hetgeen de routinematige aard onderstreept. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwerking, maar bevestigt de bestendige lijn in het vreemdelingenrecht ten aanzien van Turkse zelfstandigen.