Hoger beroep grensdetentie asielzoeker ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 21 oktober 2026 het hoger beroep van een asielzoeker ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. De appellant, bijgestaan door een advocaat uit Lelystad, had hoger beroep ingesteld tegen een rechterlijk oordeel over zijn grensdetentie in het kader van de asielgrensprocedure. De centrale juridische vraag betrof de rechtmatigheid van grensdetentie en de omvang van de zogeheten lichter-middel-beoordeling: de verplichting van de overheid om na te gaan of een minder ingrijpende maatregel dan detentie mogelijk is. De Afdeling paste de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe. Dit houdt in dat het hoger beroep zonder nadere motivering kan worden afgedaan wanneer het geen vragen opwerpt die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De reden voor deze verkorte afdoening is dat de relevante rechtsvraag reeds eerder door de Afdeling was beantwoord in een uitspraak van 2 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5077), eveneens over de asielgrensprocedure en de lichter-middel-beoordeling. In die eerdere uitspraak heeft de Afdeling ook gemotiveerd waarom zij geen aanleiding zag prejudiciële vragen aan het Europese Hof van Justitie te stellen. Het hoger beroep van appellant bood geen argumenten om in dit geval tot een ander oordeel te komen. Daarnaast constateerde de Afdeling ambtshalve geen redenen om de grensdetentie onrechtmatig te achten. De uitspraak van de rechtbank werd dan ook integraal bevestigd. De minister werd niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De zaak illustreert de efficiënte afdoening van vreemdelingenrechtelijke hoger beroepen die geen nieuwe rechtsontwikkeling bieden.