Hoger beroep Gülenist ongegrond, asielbeleid Turkije gehandhaafd
ECLI:NL:RVS:2026:6157, Raad van State, 19-10-2026, 202504846/1/V2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 maart 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een Gülenist (vermoedelijk van Turkse origine) ging in hoger beroep bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn asielaanvraag. Hij betwistte het per 1 december 2023 gewijzigde asielbeleid (WBV 2023/24) voor Gülenisten in Turkije. De minister had de asielaanvraag afgewezen op basis van dit nieuwe beleid.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling oordeelde dat de minister redelijkerwijs het gewijzigde beleid voor Gülenisten heeft kunnen vaststellen, en dat het hogerberoepschrift geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of Unierechtelijke uitleg opriep die nadere motivering vereisten.
Impactscore
LaagDe uitspraak bevat geen nieuwe rechtsvragen en wordt afgedaan met een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000; de rechtmatigheid van het Gülenisten-beleid was reeds vastgesteld in een eerdere Afdelingsuitspraak.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling verwijst naar haar eerdere uitspraak van 25 maart 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:1607) waarin het gewijzigde Gülenisten-beleid (WBV 2023/24) al rechtmatig was bevonden.
- 2Appellants argumenten over de situatie van Gülenisten in Turkije waren reeds betrokken bij het eerder oordeel en leverden geen nieuw gezichtspunt op.
- 3De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: verkorte motivering omdat geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of algemene rechtsbescherming spelen.
- 4Ook het Unierechtelijke aspect leverde geen vragen op over uitleg of geldigheid van een Unierechtelijke bepaling, conform het arrest Remling (HvJ EU, 24 maart 2026).
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden aan appellant.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de rechtmatigheid van WBV 2023/24 voor de beoordeling van asielaanvragen van Gülenisten en illustreert de toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 voor verkorte afdoening in hoger beroep. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.
Praktische impact
Voor de betrokken appellant betekent dit dat zijn asielaanvraag definitief is afgewezen en dat hij geen verblijfsrecht in Nederland verkrijgt op basis van zijn Gülenistische achtergrond.
Onderwerp-impact
Voor Gülenisten die asiel aanvragen in Nederland bevestigt deze uitspraak dat het aangescherpte beleid van WBV 2023/24 standhoudt; individuele omstandigheden zullen conform dat beleidskader beoordeeld blijven worden.
Samenvatting
In deze procedure stond de asielaanvraag centraal van een Gülenist die hoger beroep had ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Hij verzette zich tegen het per 1 december 2023 gewijzigde asielbeleid voor Gülenisten (WBV 2023/24), op grond waarvan de minister zijn aanvraag had afgewezen. De rechtbank had de afwijzing eerder in stand gelaten, waarna appellant hoger beroep instelde en bleef betogen dat de situatie voor Gülenisten in Turkije zodanig ernstig is dat hem bescherming toekomt. De Afdeling verwierp dit betoog met een verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Zij verwees naar haar uitspraak van 25 maart 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:1607), waarin zij reeds uitgebreid had geoordeeld dat de minister het gewijzigde beleid redelijkerwijs heeft kunnen vaststellen en dat de door appellant aangevoerde omstandigheden in Turkije daarbij waren meegewogen. Appellants argumenten leverden geen nieuwe gezichtspunten op die tot een ander oordeel konden leiden. Bovendien stelde de Afdeling vast dat het hogerberoepschrift geen vragen opriep die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de algemene rechtsbescherming beantwoord dienden te worden. Ook Unierechtelijke vragen over de uitleg of geldigheid van een Unierechtelijke bepaling deden zich niet voor, overeenkomstig de criteria uit het arrest Remling van het Hof van Justitie van 24 maart 2026. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank werd bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. Deze uitspraak heeft een beperkte zelfstandige betekenis en consolideert slechts de al eerder vastgestelde rechtmatigheid van het Gülenisten-asielbeleid.