Raad van State bevestigt rechtmatigheid vreemdelingenbewaring
ECLI:NL:RVS:2026:6151, Raad van State, 21-10-2026, BRS.26.004877
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 27 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling in bewaring stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank die zijn vreemdelingenbewaring rechtmatig achtte. De appellant werd vertegenwoordigd door mr. F. Boone en betoogde dat de bewaring onrechtmatig was.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling overneemt de motivering van de rechtbank en stelt ambtshalve evenmin een reden te zien om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. Er bestonden geen vragen van belang voor rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming die nadere motivering vereisten.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard ongegrondverklaring op basis van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsvragen of principiële overwegingen; de uitspraak heeft geen precedentwaarde buiten de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: geen nadere motivering vereist bij afwezigheid van rechtseenheidsvragen
- 2Ook geen relevante vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243)
- 3De Afdeling bevestigt de rechtbankmotivering onder 4.1 en 5.1 volledig
- 4Ambtshalve toetsing levert geen grond op voor onrechtmatigheid van de bewaring
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak is een routinematige toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en stelt geen nieuwe rechtsregels. De verwijzing naar het Remling-arrest van het HvJ EU bevestigt de vaste lijn dat Unierechtelijke uitlegvragen ambtshalve worden getoetst.
Praktische impact
Voor de vreemdeling betekent de bevestiging dat de bewaring rechtmatig wordt geacht en hij geen aanspraak maakt op schadevergoeding of proceskosten. De bewaring kan worden voortgezet.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenbewaringszaken bevestigt deze uitspraak de bestaande praktijk waarbij de Afdeling zonder nadere motivering kan afdoen als geen rechtseenheidsvragen spelen en de rechtbank correct heeft beslist.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank, die had geoordeeld dat zijn vreemdelingenbewaring rechtmatig was. De appellant werd bijgestaan door mr. F. Boone, advocaat te Berkel en Rodenrijs. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht de vreemdelingenbewaring rechtmatig had geacht. De Afdeling beantwoordt deze vraag bevestigend en overneemt de motivering van de rechtbank onder de overwegingen 4.1 en 5.1, zonder die zelfstandig verder uit te werken. Daartoe maakt de Afdeling gebruik van de zogeheten verkorte afdoeningsgrond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van dit artikel hoeft een hoger beroep niet uitvoerig te worden gemotiveerd wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord dienen te worden. De Afdeling stelt vast dat hiervan in deze zaak geen sprake is. Evenmin zijn er vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform de criteria die het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft neergelegd in het arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243). Darnaast ziet de Afdeling ook ambtshalve geen aanleiding om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep wordt dan ook ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister wordt niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. Deze uitspraak is inhoudelijk weinig verrassend en heeft geen precedentwerking buiten de individuele zaak. Zij illustreert de gangbare werkwijze van de Afdeling in vreemdelingenbewaringszaken waarbij geen principiële rechtsvragen spelen.