Hoger beroep asielzoeker tegen terugname naar Kroatië ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:6141, Raad van State, 19-10-2026, BRS.26.004993
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 16 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker vocht in hoger beroep een terugnamebesluit aan waarbij de minister hem terugzendt naar Kroatië. Hij stelde dat de minister ten onrechte had afgezien van een persoonlijk onderhoud in de terugnameprocedure onder de Asiel- en Migratiebeheerverordening. De appellant vreesde schending van artikel 4 van het EU Handvest (verbod op onmenselijke behandeling).
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd; het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat appellant niet concreet heeft gemaakt welke informatie hij in een persoonlijk onderhoud naar voren had willen brengen in relatie tot zijn vrees, en evenmin concrete gronden heeft aangevoerd om het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Kroatië te doorbreken.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande rechtspraak toe zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de verkorte motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 beperkt de precedentwerking. De zaak is casuïstisch van aard.
Belangrijkste punten
- 1Afzien van persoonlijk onderhoud in terugnameprocedure is toegestaan op grond van artikel 22, tweede lid, onder c, van de Asiel- en Migratiebeheerverordening indien appellant niet concreet maakt welke relevante informatie hij zou verstrekken.
- 2Appellant heeft nagelaten concrete gronden aan te voeren waarom het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Kroatië niet zou mogen worden toegepast.
- 3De mogelijkheid tot schriftelijke reactie op de verantwoordelijkheid van Kroatië is onbenut gelaten door appellant.
- 4Geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het HvJ EU, nu beantwoording van de rechtsvraag over het persoonlijk onderhoud niet noodzakelijk is voor de beslechting van dit geschil (Cilfit-doctrine).
- 5De afdeling past artikel 91, tweede lid, Vw 2000 toe: nadere motivering van het oordeel is niet vereist nu geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen spelen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de Cilfit-doctrine bij de beoordeling of prejudiciële vragen aan het HvJ EU gesteld moeten worden in terugnameprocedures. Tevens wordt verduidelijkt dat een asielzoeker concreet moet onderbouwen waarom het interstatelijk vertrouwensbeginsel niet geldt, wil het afzien van een persoonlijk onderhoud onrechtmatig zijn.
Praktische impact
De appellant wordt teruggestuurd naar Kroatië als verantwoordelijke lidstaat; zijn verzoek om opschorting van de overdracht via een voorlopige voorziening is afgewezen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Onderwerp-impact
De uitspraak bevestigt de bestaande bestuurspraktijk waarbij terugname naar andere EU-lidstaten plaatsvindt op basis van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, zonder dat een persoonlijk onderhoud verplicht is als de vreemdeling zijn bezwaren niet concreet onderbouwt.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een asielzoeker de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State in hoger beroep de uitspraak van de rechtbank te vernietigen en een voorlopige voorziening te treffen om zijn overdracht aan Kroatië te voorkomen. De appellant betoogde dat de minister in de terugnameprocedure ten onrechte had afgezien van een persoonlijk onderhoud, hetgeen hij baseerde op artikel 22, tweede lid, onder c, van de Asiel- en Migratiebeheerverordening. Tevens voerde hij aan dat de minister voor Kroatië niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel had mogen uitgaan, mede in het licht van artikel 4 van het EU Handvest (verbod op foltering en onmenselijke of vernederende behandeling). De Afdeling oordeelt dat het hoger beroep ongegrond is. De rechtbank had terecht vastgesteld dat appellant niet concreet had gemaakt welke informatie hij in een persoonlijk onderhoud naar voren had willen brengen die relevant was voor zijn gestelde vrees voor schending van artikel 4 Handvest. Ook in hoger beroep heeft hij dit nagelaten. Bovendien heeft hij geen gebruik gemaakt van de hem geboden mogelijkheid schriftelijk te reageren op de verantwoordelijkheid van Kroatië. Nu de beantwoording van de rechtsvraag over het persoonlijk onderhoud niet noodzakelijk is voor de beslechting van dit concrete geval, is er geen aanleiding om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU, overeenkomstig de Cilfit-doctrine. De Afdeling past artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 toe, zodat nadere motivering achterwege blijft. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd, het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen en de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.