Raad van State onbevoegd: hoger beroep na verzet niet mogelijk
ECLI:NL:RVS:2026:6121, Raad van State, 19-10-2026, BRS.26.003149
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 16 februari 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Appellant stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank op zijn verzet (art. 8:55 lid 7 Awb). De minister was verwerende partij. Appellant meende desondanks recht te hebben op behandeling van zijn hoger beroep.
Beslissing van de rechter
De Afdeling verklaart zich onbevoegd om van het hoger beroep kennis te nemen. De doorslaggevende reden is dat artikel 8:104 lid 2 Awb hoger beroep tegen een verzetuitspraak uitdrukkelijk uitsluit, en de doorbreking van dit verbod (bij ontbreken van een eerlijk proces) zich hier niet voordoet.
Impactscore
LaagDe uitspraak past een vaste en eenduidige wettelijke regel toe zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de impact beperkt zich tot de individuele zaak en heeft geen precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Hoger beroep tegen een uitspraak op verzet (art. 8:55 lid 7 Awb) is wettelijk uitgesloten op grond van art. 8:104 lid 2 Awb.
- 2Het verbod op hoger beroep kan slechts worden doorbroken indien geen eerlijk proces heeft plaatsgevonden.
- 3De Afdeling oordeelt dat de doorbreking van het verbod zich in dit geval niet voordoet.
- 4De Afdeling verklaart zich onbevoegd; er vindt geen inhoudelijke beoordeling van de grieven plaats.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat art. 8:104 lid 2 Awb een absolute wettelijke blokkade vormt voor hoger beroep na een verzetuitspraak, tenzij sprake is van schending van het recht op een eerlijk proces. Dit is een toepassing van bestaand recht zonder nieuwe rechtsontwikkeling.
Praktische impact
Appellant heeft geen toegang tot een hogere rechter en staat definitief met lege handen; de uitspraak op verzet staat daarmee onherroepelijk vast. Proceskosten worden niet vergoed.
Onderwerp-impact
Voor rechtzoekenden die in de verzetprocedure in het ongelijk zijn gesteld, benadrukt dit dat de mogelijkheden voor verdere rechtsbescherming zeer beperkt zijn; alleen een fundamentele schending van processuele rechten biedt een uitweg.
Samenvatting
In deze zaak stelde appellant hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank die was gedaan op zijn verzet in de zin van artikel 8:55, zevende lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De centrale rechtsvraag was of de Afdeling bevoegd is om van een dergelijk hoger beroep kennis te nemen. De Afdeling beantwoordt deze vraag ontkennend en verklaart zich onbevoegd. De wettelijke grondslag daarvoor is artikel 8:104, tweede lid, van de Awb, dat hoger beroep tegen een verzetuitspraak uitdrukkelijk uitsluit. Dit is een absolute processuele drempel die de wetgever bewust heeft opgelegd om te voorkomen dat verzetprocedures leiden tot een eindeloze reeks van rechtsmiddelen. De enige erkende uitzondering op dit verbod is de zogenoemde 'doorbrekingsjurisprudentie': het verbod kan worden doorbroken indien de rechter in de lagere instantie een zodanig fundamentele procedurefout heeft gemaakt dat geoordeeld moet worden dat geen eerlijk proces heeft plaatsgevonden. Appellant voerde argumenten aan die naar zijn mening een dergelijke doorbreking rechtvaardigden, maar de Afdeling verwierp deze stellingen zonder nader inhoudelijk oordeel. Van een schending van het recht op een eerlijk proces was geen sprake. Nu de Afdeling zich onbevoegd verklaart, blijft de uitspraak van de rechtbank op het verzet onherroepelijk staan. Proceskosten worden niet vergoed aan de minister. De uitspraak is routinematig van aard en bevestigt uitsluitend bestaand recht; zij heeft geen precedentwerking en raakt slechts de individuele rechtspositie van appellant.