Hoger beroep vreemdelingenbewaring ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:6119, Raad van State, 19-10-2026, BRS.26.004265
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 4 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling tekende hoger beroep aan tegen een rechtbankuitspraak over zijn vreemdelingenbewaring. De kern van het geschil betrof de vraag of de bewaring rechtmatig was, mede in het licht van een niet-onverwijld verzonden kennisgeving. De advocaat van de vreemdeling voerde aan dat de rechtbank ten onrechte de bewaring rechtmatig had geacht.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden is dat het hogerberoepschrift geen rechtsvragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, en dat de relevante rechtsvraag over de belangenafweging bij niet-onverwijld verzonden kennisgeving al eerder door de Afdeling was beantwoord.
Impactscore
LaagHet betreft een standaard vereenvoudigde afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, waarbij de Afdeling uitdrukkelijk aangeeft dat de rechtsvraag al eerder is beantwoord. Er worden geen nieuwe regels gesteld en de uitspraak heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: vereenvoudigde afdoening zonder nadere motivering toegestaan
- 2De rechtsvraag over belangenafweging bij niet-onverwijld verzonden kennisgeving was reeds beantwoord in uitspraak ECLI:NL:RVS:2026:5462
- 3Geen Unierechtelijke vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht aanwezig (Remling-arrest HvJ)
- 4Ambtshalve toetsing door de Afdeling leverde evenmin grond op voor onrechtmatigheid van de bewaring
- 5Minister is niet veroordeeld in de proceskosten
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassingspraktijk van artikel 91 lid 2 Vw 2000, waarbij de Afdeling in vreemdelingenzaken zonder nadere motivering kan afdoen als geen nieuwe rechtsvragen spelen. De verwijzing naar het Remling-arrest verduidelijkt wanneer een prejudiciële verwijzing naar het HvJ niet vereist is.
Praktische impact
Voor de vreemdeling betekent de bevestiging van de uitspraak dat de bewaring rechtmatig blijft en er geen schadevergoeding of proceskosten worden toegekend. De advocaat zal andere rechtsmiddelen moeten overwegen indien de bewaring nog voortduurt.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenbewaringszaken wordt opnieuw bevestigd dat eerder gevestigde jurisprudentie over de belangenafweging bij te late kennisgeving onverkort geldt, wat de rechtszekerheid voor betrokkenen vergroot maar ook de speelruimte voor verweer beperkt.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank over zijn vreemdelingenbewaring. De vreemdeling werd bijgestaan door mr. J.E. Groenenberg, advocaat te Nieuw-Vennep. Het geschil spitste zich toe op de rechtmatigheid van de bewaring, waarbij onder meer aan de orde was of de kennisgeving onverwijld was verzonden en welke belangenafweging daarbij gehanteerd dient te worden. De Afdeling past artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 toe en oordeelt dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Daarmee volstaat een oordeel zonder nadere motivering. De Afdeling stelt vast dat de kernrechtsvraag — de vereiste belangenafweging wanneer een kennisgeving niet onverwijld is verzonden — reeds is beantwoord in een eerdere uitspraak van 17 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5462, rechtsoverwegingen 4.7-4.8). Er is geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Daarnaast overweegt de Afdeling dat er geen vragen spelen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, mede gelet op het arrest Remling van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, zodat een prejudiciële verwijzing niet aan de orde is. Ambtshalve toetsing geeft evenmin aanleiding de bewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is gewezen door een enkelvoudige kamer en heeft beperkte zelfstandige precedentwerking, nu zij primair voortbouwt op reeds gevestigde jurisprudentie.