Hoger beroep laadpunt verzorgingsplaats De Lepelaar ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:6030, Raad van State, 21-10-2026, 202401261/1/R1
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 22 december 2021 heeft de minister de door Hajé gevraagde vergunning voor het realiseren van een aanvullende voorziening voor elektrisch laden bij haar wegrestaurant op verzorgingsplaats "De Lepelaar" aan de rijksweg A6 in de gemeente Lelystad, geweigerd. Op verzorgingsplaats "De Lepelaar" is een benzinestation van Shell aanwezig en daarbij heeft Shell een aanvullende voorziening voor elektrisch laden. Fastned heeft op de verzorgingsplaats een basisvoorziening elektrisch laden. Hajé exploiteert een wegrestaurant op de verzorgingsplaats. Bij het wegrestaurant hoort een aanvullende voorziening voor elektrisch laden, een aanvullende voorziening voor een hotel en lodges en een aanvullende voorziening voor een take-away. Verder zijn achter het wegrestaurant parkeerplaatsen voor personenauto’s en parkeerplaatsen voor vrachtauto’s aanwezig. Tussen de parkeerplaatsen voor personenauto’s en parkeerplaatsen voor vrachtauto’s ligt een groenstrook.
Kern van de zaak
Appellante sub 2, exploitant van een wegrestaurant op verzorgingsplaats 'De Lepelaar', had een Wbr-vergunning aangevraagd voor 18 elektrische laadplaatsen op de groenstrook bij haar restaurant. Na een ongunstige uitspraak van de rechtbank ging zij in hoger beroep bij de Raad van State, terwijl ook de minister hoger beroep instelde maar uitsluitend gericht tegen de motivering.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak verklaart het hoger beroep van appellante sub 2 ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank (met verbetering van gronden). Het hoger beroep van de minister leidt niet tot vernietiging omdat hij het eens was met de beslissing van de rechtbank en alleen opkwam tegen de overwegingen.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaand overgangsrecht en procesrecht toe op een casuïstische situatie zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de reikwijdte is beperkt tot deze specifieke verzorgingsplaats en vergunningprocedure.
Belangrijkste punten
- 1Oud recht (Wbr) blijft van toepassing omdat de vergunningaanvraag vóór 1 januari 2024 is ingediend, conform overgangsrecht Invoeringswet Omgevingswet.
- 2Het gegronde hoger beroep van de minister leidt niet tot vernietiging, nu hij uitsluitend opkwam tegen de overwegingen en niet tegen de beslissing van de rechtbank.
- 3De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd met verbetering van gronden op het punt dat de minister terecht had aangevochten.
- 4De aanvraag betrof 18 opstelplaatsen met energielaadpunten op de groenstrook tussen parkeerplaatsen voor personen- en vrachtwagens op verzorgingsplaats De Lepelaar.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak verduidelijkt de toepassing van het overgangsrecht Invoeringswet Omgevingswet en bevestigt dat een gegrond hoger beroep dat uitsluitend de overwegingen bestrijdt niet tot vernietiging van de aangevallen uitspraak leidt. Dit is een bevestiging van bestaande bestuursrechtelijke procesrechtprincipes.
Praktische impact
Appellante sub 2 kan haar plannen voor 18 elektrische laadplaatsen op verzorgingsplaats De Lepelaar niet doorzetten op basis van de aangevraagde Wbr-vergunning; de weigeringsbeslissing blijft in stand.
Onderwerp-impact
Voor exploitanten van aanvullende voorzieningen op rijkswaterstaatverzorgingsplaatsen bevestigt deze uitspraak dat uitbreiding van laadinfrastructuur langs rijkswegen vergunningplichtig blijft onder het oude Wbr-regime bij tijdig ingediende aanvragen.
Samenvatting
Op verzorgingsplaats 'De Lepelaar' exploiteert appellante sub 2 een wegrestaurant en bijbehorende aanvullende voorzieningen. Op 22 juli 2021 diende zij een vergunningaanvraag in op grond van de Wet beheer rijkswaterstaatwerken (Wbr) voor de realisatie van 18 elektrische laadplaatsen op de groenstrook tussen de parkeerplaatsen voor personen- en vrachtwagens. De rechtbank wees de beroepen in eerste aanleg af. Zowel appellante sub 2 als de minister stelden hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Een eerste juridische kwestie betrof het toepasselijke recht. Per 1 januari 2024 is de Omgevingswet in werking getreden, maar op grond van artikel 4.3 Invoeringswet Omgevingswet blijft het vóór die datum geldende recht van toepassing zolang de aanvraag vóór de inwerkingtreding is ingediend. Nu de aanvraag uit 2021 dateert, is de Wbr zoals die gold vóór 2024 van toepassing. De centrale procesrechtelijke vraag was of het gegronde hoger beroep van de minister — dat uitsluitend was gericht tegen de overwegingen van de rechtbank en niet tegen de beslissing zelf — kon leiden tot vernietiging van de aangevallen uitspraak. De Afdeling beantwoordt deze vraag ontkennend: nu de minister het eens was met de beslissing van de rechtbank, leidt zijn gegronde hoger beroep enkel tot verbetering van de gronden van die uitspraak, niet tot vernietiging ervan. Het hoger beroep van appellante sub 2 wordt ongegrond verklaard. De uitspraak van de rechtbank wordt, met verbetering van gronden, bevestigd. De minister behoeft geen proceskosten te vergoeden. De zaak wordt behandeld samen met zaak 202403306/1/R1 (ECLI:NL:RVS:2026:6029), waarin op dezelfde datum uitspraak is gedaan. Voor appellante sub 2 betekent dit dat de geweigerde vergunning voor de 18 laadplaatsen onherroepelijk van kracht blijft.