Ingebrekestelling tijdens Syrisch moratorium prematuur verklaard

Samenvatting

In deze zaak gingen appellanten, Syrische vreemdelingen bijgestaan door mr. A. Khalaf, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank die hun ingebrekestelling van 20 januari 2025 als prematuur had gekwalificeerd. Die ingebrekestelling was gericht aan de minister en had tot doel een dwangsomverplichting te activeren wegens het uitblijven van een beslissing op hun aanvraag. De ingebrekestelling viel echter midden in de periode van het besluit- en vertrekmoratorium voor Syrische vreemdelingen, dat gold van 14 december 2024 tot en met 13 juni 2025. Appellanten betoogden terecht dat de rechtbank had miskend dat het moratorium de beslistermijn niet met een jaar verlengt, zoals de rechtbank had overwogen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State corrigeerde dit oordeel via een verbetering van gronden. Desalniettemin bleef de conclusie van de rechtbank overeind: de ingebrekestelling was prematuur. Dit oordeel stoelt op de uitspraak van de Afdeling van 9 september 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5232), waarin de Afdeling heeft bepaald dat een ingebrekestelling ingediend tijdens een moratorium per definitie prematuur is en dus geen rechtsgevolg in gang zet. Appellanten verzochten ook om het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Afdeling wees dit verzoek af onder verwijzing naar de Cilfit-doctrine: nu redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is over de juridische vragen, bestaat geen verplichting tot verwijzing. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard. De aangevallen uitspraak werd bevestigd met verbetering van gronden. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak bevestigt en consolideert de rechtslijn dat vreemdelingen tijdens een actief moratorium geen rechtsgeldige ingebrekestelling kunnen indienen.