Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond, voorlopige voorziening afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:5703, Raad van State, 28-09-2026, BRS.26.004696
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 19 februari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om vernieuwing van haar verblijfsdocument EU/EER als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vw 2000, afgewezen, vastgesteld dat het verblijfsrecht van appellant is geëindigd en haar opgedragen om de Europese Unie binnen vier weken te verlaten.
Kern van de zaak
Een vreemdeling heeft hoger beroep ingesteld bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke procedure. Tegelijkertijd is een verzoek om voorlopige voorziening ingediend. De precieze inhoud van het onderliggende geschil is uit de uitspraaktekst niet volledig kenbaar.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De doorslaggevende reden is dat de rechtbank terecht en op goede gronden tot haar oordeel is gekomen, en het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoording behoeven (artikel 91 lid 2 Vw 2000).
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de uitkomst is individueel en stelt geen algemene rechtsregels.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: verkorte afdoening zonder nadere motivering omdat het hogerberoepschrift geen relevante rechtsvragen opwerpt
- 2Geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24)
- 3De Raad van State neemt de motivering van de rechtbank integraal over
- 4Verzoek om voorlopige voorziening afgewezen als gevolg van ongegrondverklaring hoger beroep
- 5Geen proceskostenveroordeling ten laste van de minister
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past de standaard verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe en stelt geen nieuwe rechtsnormen; de verwijzing naar het arrest Remling bevestigt de bestaande lijn over de afbakening van Unierechtelijke uitlegvragen.
Praktische impact
De vreemdeling verliest zijn hoger beroep en de gevraagde voorlopige voorziening wordt niet getroffen, waardoor de uitspraak van de rechtbank in stand blijft en de minister geen verdere proceskosten hoeft te vergoeden.
Onderwerp-impact
Voor vreemdelingen in vergelijkbare procedures bevestigt deze uitspraak dat de verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 onverkort wordt toegepast wanneer geen principiële rechtsvragen worden gesteld.
Samenvatting
Op 28 september 2026 deed de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State uitspraak in een vreemdelingenrechtelijke hoger beroepsprocedure. Een vreemdeling had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank en tegelijkertijd verzocht om een voorlopige voorziening. De precieze inhoud van het onderliggende besluit en de feitelijke gronden van de zaak zijn op basis van de beschikbare uitspraaktekst niet volledig kenbaar, nu de overwegingen van de rechtbank niet zijn opgenomen. De centrale juridische vraag was of de rechtbank terecht haar oordeel had gegeven en of het hogerberoepschrift vragen opwierp die beantwoording behoefden in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of algemene rechtsbescherming in de zin van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). De Raad van State beantwoordde die vraag ontkennend. Het hogerberoepschrift stelde geen vragen die in het belang van de rechtseenheid of rechtsontwikkeling beantwoording vereisten. Evenmin riep het vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, zulks conform de criteria die het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft geformuleerd in het arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243, punt 24). De voorzieningenrechter nam de motivering van de rechtbank integraal over en verklaarde het hoger beroep ongegrond. Als logisch gevolg hiervan werd ook het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen. De minister werd niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. Deze uitspraak heeft een beperkte juridische impact en vormt een standaard toepassing van de verkorte afdoeningsprocedure die de Vreemdelingenwet 2000 kent voor zaken zonder principieel belang.