Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige cassatieberoep ingesteld bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam in een belastingkwestie (acht samenhangende zaken). De griffier van de Hoge Raad wees belanghebbende per aangetekende brief op de verschuldigdheid van griffierecht en stelde een betalingstermijn van vier weken. Nadat het griffierecht onbetaald bleef, werd belanghebbende via het digitale dossier in de gelegenheid gesteld het uitblijven van betaling toe te lichten. Belanghebbende beriep zich in zijn reactie op artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (recht op effectieve rechterlijke bescherming) in samenhang met artikel 52 daarvan. Hij betoogde dat de verplichting om griffierecht vooraf te betalen als ontvankelijkheidsvoorwaarde onevenredig is en dat een systeem waarbij griffierecht achteraf wordt geheven bij een ongegrond beroep veel proportioneler zou zijn. Op grond hiervan verzocht hij de Hoge Raad prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwierp dit betoog en zag geen aanleiding prejudiciële vragen te stellen. Daarbij verwees de Raad uitdrukkelijk naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin hij dit vraagstuk reeds uitvoerig had beoordeeld en geconcludeerd had dat de Nederlandse griffierechtregeling zich verdraagt met het EU-Handvest. Nu het griffierecht niet was voldaan en de toelichting van belanghebbende geen grond opleverde om het verzuim verschoonbaar te achten, verklaarde de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. De uitspraak illustreert dat de Hoge Raad op dit punt een vaste en afgeronde rechtslijn hanteert en geen ruimte ziet voor heroverweging via de EU-rechtsroute.