Belanghebbende stelde cassatieberoep in tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam. Het griffierecht werd niet betaald na herhaalde aanmaning. Belanghebbende betoogde dat de verplichte voorafgaande betaling van griffierecht in strijd is met artikel 47 van het EU-Handvest.

Beslissing van de rechter

De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Het argument dat het griffierecht pas achteraf bij ongegrond beroep geheven zou moeten worden, levert geen grond op voor het oordeel dat geen sprake is van verzuim, en er is geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het HvJ EU.

28van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak is een routinematige toepassing van vaste jurisprudentie (HR 2026:915) over niet-betaling griffierecht; er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en er is geen precedentwerking buiten de bestaande lijn.

Belangrijkste punten

1Griffierecht niet betaald na aangetekende aanmaning en extra herstelmogelijkheid via digitaal dossier
2Belanghebbende beriep zich op art. 47 EU-Handvest: vooraf griffierecht zou onevenredig zijn ten opzichte van achteraf heffen
3Hoge Raad verwijst naar eerder arrest ECLI:NL:HR:2026:915 en ziet geen aanleiding voor prejudiciële vragen aan HvJ EU
4Niet-ontvankelijkverklaring volgt dwingend uit art. 8:41 lid 6 Awb bij niet-betaling griffierecht
5Geen proceskostenveroordeling uitgesproken

Impactanalyse

Juridische impact

De Hoge Raad bevestigt zijn eerder ingenomen standpunt (HR 12 juni 2026) dat de Nederlandse griffierechtregeling niet in strijd is met het EU-Handvest en dat verwijzing naar het HvJ EU niet aan de orde is. Dit arrest consolideert die lijn.

Praktische impact

Belastingplichtigen die cassatieberoep instellen moeten tijdig griffierecht betalen; niet-betaling leidt onvermijdelijk tot niet-ontvankelijkheid, ook als een EU-rechtelijk verweer wordt gevoerd.

Onderwerp-impact

Voor belastingprocedures bij de Hoge Raad blijft de bestaande griffierechtpraktijk onverkort gelden; het argument van achteraf heffen bij ongegrond beroep vindt geen gehoor.

Samenvatting

In deze zaak had belanghebbende cassatieberoep ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad heeft belanghebbende bij aangetekende brief tijdig gewezen op de verschuldigdheid van griffierecht en een betalingstermijn van vier weken gesteld. De brief is aantoonbaar afgeleverd, maar het griffierecht bleef onbetaald. Vervolgens is belanghebbende via het digitale dossier in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom niet was betaald. Belanghebbendes reactie hield in dat de verplichting om griffierecht vooraf te betalen op straffe van niet-ontvankelijkheid in strijd zou zijn met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52. Belanghebbende betoogde dat een systeem waarbij griffierecht slechts achteraf wordt geheven bij een ongegrond beroep veel evenrediger zou zijn, en dat de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ EU) dient te stellen. De Hoge Raad verwerpt dit betoog. Onder verwijzing naar zijn eigen arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde kwestie uitvoerig is beoordeeld, oordeelt de Hoge Raad dat de Nederlandse griffierechtregeling van artikel 8:41 Awb niet in strijd is met het EU-recht en dat er geen aanleiding bestaat voor het stellen van prejudiciële vragen. Nu het griffierecht niet is betaald en het verweer van belanghebbende geen verschoonbare reden oplevert, is het verzuim komen vast te staan. Op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Er wordt geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak volgt een vaste lijn en heeft geen zelfstandige precedentwerking.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 13 november 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

28van 100

LaagLees toelichting ↓