Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige cassatieberoep ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam. Nadat de griffier van de Hoge Raad bij aangetekende brief had verzocht om betaling van griffierecht binnen vier weken – een brief die aantoonbaar was afgeleverd – bleef betaling uit. De griffier bood belanghebbende vervolgens de gelegenheid te verklaren waarom het griffierecht niet was voldaan. Belanghebbende maakte van die gelegenheid gebruik en betoogde dat de verplichting om griffierecht vooraf te betalen als ontvankelijkheidsvoorwaarde, in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52. Volgens belanghebbende zou het Hof van Justitie van de EU, indien daarover bevraagd, oordelen dat heffing achteraf – bij een ongegrond beroep – een veel evenrediger alternatief biedt dan de regeling van artikel 8:41 Awb. Belanghebbende drong er dan ook op aan dat de Hoge Raad prejudiciële vragen zou stellen aan het Hof van Justitie. De Hoge Raad verwierp dit betoog. Onder verwijzing naar rechtsoverwegingen uit zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) oordeelde de Hoge Raad dat het aangevoerde geen grond vormt voor het oordeel dat belanghebbende niet in verzuim is geweest, en dat er geen aanleiding bestaat prejudiciële vragen te stellen. Op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb verklaarde de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling werd niet uitgesproken. De uitspraak consolideert de lijn dat de Nederlandse griffierechtregeling, ook in belastingzaken, stand houdt tegenover EU-rechtelijke uitdagingen, en dat de Hoge Raad op dit punt niet bereid is een dialoog met het HvJ EU te openen.