Minister hoeft rechtbankuitspraak gezinshereniging niet uit te voeren
ECLI:NL:RVS:2026:5690, Raad van State, 24-09-2026, BRS.26.004829
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 22 februari 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om betrokkene een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
De minister van Asiel en Migratie verzoekt een voorlopige voorziening om de uitvoering van een rechtbankuitspraak op te schorten. De zaak betreft het inburgeringsvereiste in het buitenland bij gezinshereniging. De minister wacht op de uitkomst van zijn hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak.
Beslissing van de rechter
De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe: de minister hoeft de rechtbankuitspraak niet uit te voeren totdat de Afdeling op het hoger beroep heeft beslist. Doorslaggevend is een lopende prejudiciële vraag over het inburgeringsvereiste bij gezinshereniging (RvS 11 juni 2025), die nader onderzoek vereist dat zich niet leent voor de voorlopige voorzieningenprocedure.
Impactscore
LaagHet betreft een procedurele tussenbeslissing zonder inhoudelijk oordeel; de werkelijke rechtsontwikkeling hangt af van de nog te beantwoorden prejudiciële vraag en de bodemuitspraak in hoger beroep. De uitkomst is daarmee beperkt van zelfstandige juridische betekenis.
Belangrijkste punten
- 1Voorlopige voorziening toegewezen: schorsing van de uitvoeringsplicht van de rechtbankuitspraak.
- 2Grondslag is een lopende prejudiciële vraag gesteld door de Afdeling op 11 juni 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:2628) over het inburgeringsvereiste in het buitenland bij gezinshereniging.
- 3De complexiteit van de rechtsvraag rechtvaardigt nader onderzoek dat buiten het bestek van een kort-gedingachtige voorlopige voorzieningsprocedure valt.
- 4De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
- 5De uitspraak is een procedurele tussenstap in afwachting van de definitieve uitspraak in hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak onderstreept dat een openstaande prejudiciële vraag bij de Afdeling voldoende grond kan zijn voor schorsing van een rechtbankuitspraak via een voorlopige voorziening. Dit bevestigt de wisselwerking tussen prejudiciële procedures en voorlopige voorzieningsprocedures in het vreemdelingenrecht.
Praktische impact
De betrokkene (vermoedelijk een gezinslid dat wil inreizen) ondervindt verdere vertraging in de gezinshereniging, omdat de minister de rechterlijke beslissing in zijn of haar voordeel nog niet hoeft uit te voeren zolang de hogerberoepsprocedure loopt.
Onderwerp-impact
Voor gezinsherenigingszaken waarbij het inburgeringsvereiste in het buitenland een rol speelt, betekent dit dat de rechtsonzekerheid aanhoudt totdat de Afdeling – mede afhankelijk van de prejudiciële beantwoording – definitief heeft beslist.
Samenvatting
In deze zaak verzoekt de minister van Asiel en Migratie de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om een voorlopige voorziening, inhoudende dat hij de uitspraak van de rechtbank niet hoeft uit te voeren in afwachting van de behandeling van zijn hoger beroep. De zaak draait om het inburgeringsvereiste in het buitenland dat wordt gesteld aan gezinsleden die via gezinshereniging naar Nederland willen komen. Dit vereiste ligt al langer onder vuur en de Afdeling heeft op 11 juni 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:2628) over precies dit onderwerp een prejudiciële vraag gesteld, waarop nog geen antwoord is gekomen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe. De redenering is kort maar doeltreffend: omdat er een prejudiciële vraag over het inburgeringsvereiste bij gezinshereniging openstaat, vergt het hoger beroep nader inhoudelijk onderzoek. Dat nader onderzoek past niet in de beperkte ruimte van een voorlopige voorzieningsprocedure, die zich richt op een snelle beoordeling zonder volledig dossieronderzoek. Het toewijzen van de voorlopige voorziening zorgt ervoor dat de status quo wordt gehandhaafd totdat de Afdeling in de bodemprocedure een definitief oordeel heeft geveld. Voor de betrokkene – vermoedelijk degene die van de rechtbankuitspraak heeft geprofiteerd, bijvoorbeeld een gezinslid dat recht zou hebben op toelating – betekent dit dat de feitelijke uitvoering van die gunstiger rechtbankbeslissing opnieuw wordt uitgesteld. De rechtsonzekerheid rondom het inburgeringsvereiste in het buitenland blijft daarmee voortbestaan. Proceskosten worden niet toegewezen. De uitspraak heeft op zichzelf weinig zelfstandig juridisch gewicht, maar is symptomatisch voor de bredere onzekerheid die het gevolg is van de lopende prejudiciële procedure over een structureel knelpunt in het Nederlandse gezinsherenigingsrecht.