Nadeelcompensatie afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing schade
ECLI:NL:RVS:2026:5640, Raad van State, 23-09-2026, 202502828/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 21 mei 2024 heeft het college een aanvraag van [appellant] om nadeelcompensatie afgewezen. [appellant] heeft een eenmanszaak met een bedrijfslocatie aan de [locatie] in Rotterdam. Zijn werkzaamheden bestaan voornamelijk uit het laden en lossen van vrachtauto’s en uit de op- en overslag van goederen in de bedrijfslocatie. De bedrijfslocatie is bereikbaar via de Jonker Fransstraat. In de periode van mei 2023 tot en met oktober 2023 hebben werkzaamheden aan de Jonker Fransstraat plaatsgevonden, waardoor de bedrijfslocatie niet bereikbaar was en [appellant] elders, vaak op de openbare weg of op de stoep, moest laden en lossen. Hierdoor is de goede en efficiënte bedrijfsvoering van zijn bedrijf belemmerd, met de nodige vertragingen, problemen en obstakels, in de vorm van overlast voor de overige weggebruikers en de daaruit voortvloeiende ruzies en strubbelingen, als gevolg.
Kern van de zaak
Een ondernemer met een eenmanszaak in Rotterdam vraagt nadeelcompensatie aan bij het college wegens hinder tijdens wegwerkzaamheden aan de Jonker Fransstraat (mei-oktober 2023). Door de werkzaamheden was zijn bedrijfslocatie tijdelijk niet bereikbaar, wat leidde tot extra looptijd en belemmeringen bij het laden en lossen. Hij claimt een schade van € 18.000 tot € 39.600.
Beslissing van de rechter
De Raad van State beoordeelt het hoger beroep van appellant tegen de afwijzing van zijn nadeelcompensatieverzoek. Het college wees de aanvraag af op advies van de SAOZ, omdat appellant de gestelde extra gewerkte uren niet aannemelijk heeft gemaakt en er twijfels bestaan over de juistheid van het opgegeven uurtarief en het aantal werkdagen. De beslissing lijkt te zijn dat de afwijzing wordt bevestigd wegens onvoldoende objectiveerbare en toerekenbare schade.
Impactscore
LaagHet betreft een relatief kleine, casuïstische nadeelcompensatiezaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst volgt vaste bewijslastregels en heeft beperkte precedentwerking buiten de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Appellant exploiteert een eenmanszaak in Rotterdam met activiteiten in laden, lossen en op-/overslag van goederen
- 2Wegwerkzaamheden aan de Jonker Fransstraat (mei-oktober 2023) maakten de bedrijfslocatie gedurende 120 werkdagen onbereikbaar
- 3SAOZ concludeerde dat objectiveerbare, aan de werkzaamheden toerekenbare onevenredige schade ontbreekt
- 4Appellant heeft de gestelde 2 extra uren per werkdag niet aangetoond; ook het uurtarief (€ 75 of € 165) was inconsistent
- 5Zowel het primaire besluit (21 mei 2024) als de beslissing op bezwaar (9 september 2024) wezen de nadeelcompensatie af
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de bewijslast voor nadeelcompensatie bij de aanvrager ligt en dat enkel het aanvoeren van gestelde schade zonder objectiveerbare onderbouwing onvoldoende is. Dit sluit aan bij de vaste lijn in het nadeelcompensatierecht dat schade concreet en verifieerbaar moet worden aangetoond.
Praktische impact
Ondernemers die nadeelcompensatie aanvragen wegens overheidswerkzaamheden dienen hun schade met concrete bewijsstukken (urenstaten, administratie, facturen) te onderbouwen; inconsistenties in de opgave van tarieven en uren worden zwaar aangerekend.
Onderwerp-impact
Voor transportgerelateerde bedrijven en ondernemers die afhankelijk zijn van toegankelijkheid van hun locatie onderstreept deze uitspraak het belang van gedegen schadeadministratie tijdens overlastperiodes als basis voor een succesvol nadeelcompensatieverzoek.
Samenvatting
Deze zaak betreft een ondernemer die een eenmanszaak drijft in Rotterdam gericht op het laden, lossen en opslaan van goederen. Zijn bedrijfslocatie aan de Jonker Fransstraat was van mei tot en met oktober 2023 niet bereikbaar als gevolg van wegwerkzaamheden van de gemeente. De ondernemer stelde hierdoor dagelijks twee extra uren te hebben gewerkt en verzocht het college om nadeelcompensatie, initieel berekend op € 18.000 op basis van een uurtarief van € 75, later bijgesteld naar € 39.600 op basis van een uurtarief van € 165 per uur over 120 werkdagen. Het college wees de aanvraag af op basis van een advies van de SAOZ van 16 april 2024. De SAOZ concludeerde dat objectiveerbare schade die toerekenbaar is aan de werkzaamheden en die de drempel van de normale maatschappelijke risicoaanvaarding overschrijdt, ontbreekt. Daarbij wekte de tegenstrijdigheid in de opgegeven uurtarieven en het gebrek aan enig bewijs van de gestelde extra werkuren ernstige twijfels over de geloofwaardigheid van de schadeclaim. Na bezwaar handhaafde het college zijn afwijzing op 9 september 2024, in lijn met het advies van de bezwaarschriftencommissie. De centrale juridische vraag is of het college de nadeelcompensatieaanvraag terecht heeft afgewezen wegens onvoldoende onderbouwde schade. Op basis van de beschikbare tekst lijkt de Raad van State de afwijzing te bevestigen. De bewijslast rust op de aanvrager: wie stelt schade te hebben geleden, moet die schade aannemelijk maken met concrete en consistente gegevens. Nu appellant noch de omvang van de extra arbeidsuren noch het gehanteerde uurtarief deugdelijk heeft onderbouwd, is de conclusie dat objectiveerbare, onevenredige schade niet is komen vast te staan. De uitspraak bevestigt daarmee de vaste lijn in het nadeelcompensatierecht en heeft beperkte precedentwerking.