Hoger beroep asielzoeker ongegrond wegens ongeloofwaardig relaas
ECLI:NL:RVS:2026:5616, Raad van State, 25-09-2026, BRS.26.004655
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 4 februari 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een asielzoeker ging in hoger beroep bij de Raad van State nadat de rechtbank zijn beroep tegen een afwijzing van zijn asielverzoek ongegrond had verklaard. Hij stelde dat de rechtbank een eigen beoordeling had moeten maken van de geloofwaardigheid van zijn asielrelaas. Tevens verzocht hij om een voorlopige voorziening.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen. De Afdeling oordeelt dat appellant er niet in is geslaagd de inhoudelijke tegenwerpingen van de minister over de geloofwaardigheid van zijn asielrelaas te weerleggen, zodat de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd.
Impactscore
LaagDe uitspraak is zaakspecifiek en bevestigt slechts de bestaande praktijk van artikel 91 lid 2 Vw 2000. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en prejudiciële vragen worden expliciet afgewezen, zodat de precedentwaarde beperkt is.
Belangrijkste punten
- 1Appellant betoogde dat de rechtbank een eigen beoordeling had moeten maken van de geloofwaardigheid en gegrondheid van het asielrelaas.
- 2De Afdeling oordeelt dat appellant de tegenwerpingen van de minister over de ongeloofwaardigheid van het relaas in hoger beroep niet heeft weerlegd.
- 3De vraag of de rechter altijd gehouden is tot eigen onderzoek naar de feitelijke en juridische gegrondheid van een asielverzoek hoefde niet beantwoord te worden, nu deze niet noodzakelijk was voor de beslissing.
- 4De Afdeling ziet geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, gelet op de CILFIT-doctrine en het Remling-arrest.
- 5De uitspraak behoeft geen verdere motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000, omdat geen rechtseenheids- of rechtsontwikkelingsvragen spelen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past binnen de vaste lijn van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en bevestigt dat de Afdeling in asielzaken zonder principiële rechtsvragen geen uitgebreide motivering hoeft te geven. De opgeworpen vraag naar de rechterlijke toetsingsplicht in asielzaken blijft onbeantwoord nu zij niet noodzakelijk was voor de beslissing.
Praktische impact
Voor de appellant betekent dit dat zijn asielaanvraag definitief is afgewezen en hij geen verblijfsrecht verkrijgt. Het verzoek om een voorlopige voorziening is eveneens afgewezen, zodat er geen schorsende werking meer resteert.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt de uitspraak dat ongeloofwaardig bevonden asielrelazen ook in hoger beroep standhouden wanneer de appellant de tegenwerpingen niet concreet weerlegt, en dat de verkorte motiveringsroute van artikel 91 lid 2 Vw 2000 van toepassing blijft.
Samenvatting
In deze zaak had een asielzoeker hoger beroep ingesteld bij de Raad van State nadat de rechtbank zijn beroep tegen de afwijzing van zijn asielverzoek ongegrond had verklaard. Tevens diende hij een verzoek in om een voorlopige voorziening. Appellant stelde dat de rechtbank een eigen, volledige beoordeling had moeten maken van zowel de geloofwaardigheid als de gegrondheid van zijn asielrelaas, en dat de Afdeling die eigen beoordeling alsnog zou moeten verrichten. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verwierp dit betoog. Zij stelde vast dat appellant er in hoger beroep niet in was geslaagd de inhoudelijke tegenwerpingen van de minister over de ongeloofwaardigheid van het asielrelaas te weerleggen. De rechtbank had die tegenwerpingen terecht ten grondslag gelegd aan haar oordeel dat het beroep ongegrond was, en de Afdeling zag geen reden om daar anders over te oordelen. De door appellant opgeworpen principiële vraag — of de rechter altijd gehouden is tot een eigen onderzoek naar de feitelijke en juridische gegrondheid van een asielverzoek — hoefde niet te worden beantwoord, omdat zij niet noodzakelijk was voor de beslechting van dit geschil. De Afdeling verwees hierbij naar de CILFIT-doctrine van het Hof van Justitie en het recente Remling-arrest uit 2026, op grond waarvan er evenmin aanleiding bestond voor het stellen van prejudiciële vragen. De uitspraak behoeft geen nadere motivering op grond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000, nu het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of algemene rechtsbescherming beantwoord moeten worden. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard, de aangevallen uitspraak bevestigd en het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen.