Asielzoekers krijgen schorsing uitzetting hangende hoger beroep

Samenvatting

In deze uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 22 september 2026 staat een verzoek om een voorlopige voorziening centraal in een vreemdelingrechtelijke procedure. Verzoekers – vermoedelijk asielzoekers – hebben hoger beroep ingesteld tegen een beslissing van de minister van Asiel en Migratie en hebben tegelijkertijd de voorzieningenrechter verzocht hen te beschermen tegen uitzetting en hen opvang en verstrekkingen te garanderen gedurende de hoger beroepsprocedure. De juridische vraag is of er aanleiding bestaat een voorlopige voorziening te treffen hangende het hoger beroep. De voorzieningenrechter beantwoordt die vraag bevestigend. Onder verwijzing naar de vaste lijn van de Afdeling, neergelegd in de uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457), bepaalt de voorzieningenrechter dat verzoekers niet mogen worden uitgezet totdat op het hoger beroep is beslist. De motivering is summier: de verwijzing naar de vaste jurisprudentie impliceert dat in dit type zaken de enkele omstandigheid dat hoger beroep is ingesteld, voldoende grond biedt voor schorsing van de uitzetting. Bijzondere of afwijkende omstandigheden die tot een ander oordeel zouden nopen, zijn kennelijk niet aanwezig of niet aangevoerd. De minister wordt tevens veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten ten bedrage van € 934,00, volledig toe te rekenen aan professionele rechtsbijstand. De uitspraak heeft een tijdelijk karakter en legt geen definitief oordeel vast over het verblijfsrecht van verzoekers; dat oordeel volgt na de inhoudelijke behandeling van het hoger beroep. De maatschappelijke en juridische betekenis van deze uitspraak is beperkt: het gaat om een routinematige toepassing van bestaande jurisprudentie in een individueel geval, zonder dat nieuwe rechtsnormen worden geformuleerd.