Vreemdelingenbewaring rechtmatig verklaard in hoger beroep
ECLI:NL:RVS:2026:5582, Raad van State, 22-09-2026, BRS.26.004475
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 7 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Kern van de zaak
Een vreemdeling, bijgestaan door advocaat Nijholt, stelde hoger beroep in tegen een uitspraak van de rechtbank die zijn vreemdelingenbewaring rechtmatig had bevonden. De minister verweerde zich tegen dit hoger beroep. De centrale vraag was of de vreemdelingenbewaring onrechtmatig was opgelegd.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Raad van State overneemt de motivering van de rechtbank en ziet ambtshalve evenmin reden de bewaring onrechtmatig te achten. Het hogerberoepschrift bevatte geen rechtsvragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoording behoefden.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een standaard verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsvragen; zij bevestigt enkel bestaand recht en heeft geen precedentwerking buiten de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe: verkorte afdoening omdat het hogerberoepschrift geen relevante rechtsvragen bevat.
- 2Er zijn geen vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het arrest Remling (HvJ EU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 3De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overwegingen 5, 5.1, 11.1 en 13) integraal over.
- 4Ambtshalve toetsing levert evenmin grond op om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten.
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte motiveringsregel van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en sluit aan bij het Unierechtelijke kader uit het arrest Remling over de grenzen van Unierechtelijke toetsing in vreemdelingenbewaringszaken. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld.
Praktische impact
De vreemdeling slaagt er niet in de bewaring te doen beëindigen via hoger beroep; de rechtmatigheid van de detentie blijft in stand. De minister behoeft geen proceskosten te vergoeden aan de vreemdeling.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenbewaringsgeschillen bevestigt deze uitspraak dat de verkorte afdoeningsroute van artikel 91 lid 2 Vw 2000 ook na het Remling-arrest van het HvJ EU van toepassing blijft wanneer geen Unierechtelijke uitleggingsvraag aan de orde is.
Samenvatting
In deze zaak stelde een vreemdeling, bijgestaan door advocaat Nijholt te Emmen, hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De rechtbank had de opgelegde vreemdelingenbewaring rechtmatig geoordeeld. De vreemdeling betwistte dit oordeel in hoger beroep, terwijl de minister een nader stuk indiende ter onderbouwing van zijn standpunt. De Afdeling oordeelt dat het hoger beroep ongegrond is en bevestigt de aangevallen uitspraak. Zij neemt daartoe de motivering van de rechtbank in de overwegingen 5, 5.1, 11.1 en 13 integraal over. Voor een nadere motivering ziet de Afdeling geen aanleiding, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. Dit is de grondslag voor de verkorte afdoeningsregeling van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Daarnaast stelt de Afdeling vast dat in deze zaak geen vragen spelen over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht, zulks overeenkomstig de uitleg die het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft gegeven in het arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243, punten 24 en 31). Ook ambtshalve ziet de Afdeling geen reden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. De uitspraak is een routinematige bevestiging van de rechtmatigheid van vreemdelingenbewaring via de verkorte motiveringsroute. Zij heeft geen zelfstandige precedentwerking, maar illustreert wel hoe de Afdeling na het Remling-arrest omgaat met de afbakening tussen nationale afdoeningsprocedures en verplichte Unierechtelijke toetsing. Proceskosten worden niet vergoed aan de vreemdeling.