Woo-verzoek over zorgcasus deels afgewezen wegens privacybescherming
ECLI:NL:RVS:2026:5519, Raad van State, 16-09-2026, 202504382/1/A3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 21 maart 2024 heeft het dagelijks bestuur van het openbaar lichaam Rogplus naar aanleiding van een verzoek van [appellante] op grond van de Wet open overheid (Woo) documenten verstrekt. De rechtbank heeft geoordeeld dat het, anders dan [appellante] heeft aangevoerd, aannemelijk is dat Rogplus niet over meer documenten beschikt. Volgens de rechtbank heeft Rogplus op goede gronden besloten informatie niet te verstrekken wegens de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. Rogplus heeft volgens de rechtbank evenwel niet ook het belang van het goede functioneren van de overheid ten grondslag mogen leggen aan het weigeren van de informatie. De rechtbank heeft dit motiveringsgebrek met toepassing van artikel 6:22 van de Awb gepasseerd, omdat Rogplus diezelfde informatie wel onleesbaar mocht maken wegens eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld.
Kern van de zaak
Een moeder diende bij Rogplus (Wmo-uitvoerder voor Maassluis, Vlaardingen en Schiedam) een Woo-verzoek in over de zorgcasus van haar zoon. Rogplus verstrekte documenten slechts gedeeltelijk en maakte informatie onleesbaar op grond van privacybescherming en goed functioneren van de overheid. De moeder ging in beroep omdat zij meende dat er meer documenten waren en dat de weigeringsgronden onterecht werden toegepast.
Beslissing van de rechter
De Raad van State behandelt het hoger beroep van appellante tegen het oordeel van de rechtbank, die had geoordeeld dat Rogplus terecht informatie weigerde op grond van eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer (artikel 5.1 lid 2 sub e Woo), maar de weigeringsgrond 'goed functioneren van de overheid' (artikel 5.1 lid 2 sub i Woo) niet had mogen toepassen. De rechtbank passeerde dit motiveringsgebrek op grond van artikel 6:22 Awb omdat de privacygrond de weigering zelfstandig kon dragen. De uitspraak is op basis van de beschikbare tekst onvolledig, waardoor de definitieve uitkomst van het hoger beroep niet met zekerheid kan worden vastgesteld.
Impactscore
LaagHet betreft een casuïstische toepassing van bekende Woo-weigeringsgronden in een individuele zorgzaak; de uitkomst bevestigt bestaand recht en heeft beperkte precedentwerking. De uitspraak is bovendien onvolledig beschikbaar.
Belangrijkste punten
- 1Rogplus behandelde het Woo-verzoek op grond van artikel 5.5 Woo (verzoek over eigen informatie/casus betrokkene)
- 2Weigeringsgrond persoonlijke levenssfeer (art. 5.1 lid 2 sub e Woo) werd door de rechtbank rechtmatig bevonden
- 3Weigeringsgrond goed functioneren van de overheid (art. 5.1 lid 2 sub i Woo) werd door de rechtbank ten onrechte toegepast geacht
- 4Het motiveringsgebrek werd gepasseerd met artikel 6:22 Awb omdat de privacygrond de weigering zelfstandig kon dragen
- 5Appellante betoogt dat Rogplus over meer documenten beschikt dan verstrekt; de rechtbank achtte dit niet aannemelijk
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak illustreert dat bij Woo-verzoeken over eigen zorgcasussen meerdere weigeringsgronden cumulatief kunnen worden ingeroepen, maar dat elke grond zelfstandig deugdelijk gemotiveerd moet zijn. Het passeren van een motiveringsgebrek via artikel 6:22 Awb is toegestaan als een andere grond de weigering zelfstandig kan dragen.
Praktische impact
Voor burgers die via de Woo inzage willen in hun eigen zorgdossier bij een Wmo-uitvoerder betekent dit dat privacybescherming van derden (zoals zorgprofessionals) een zelfstandige weigeringsgrond vormt die moeilijk te doorbreken is, ook als andere weigeringsgronden worden verworpen.
Onderwerp-impact
In het zorgdomein bevestigt deze zaak dat Wmo-uitvoerders bij Woo-verzoeken over individuele casussen een stevige privacybescherming kunnen handhaven, wat de transparantie richting cliënten en hun naasten beperkt.
Samenvatting
Deze zaak betreft een hoger beroep bij de Raad van State van een moeder (appellante) die via de Wet open overheid (Woo) inzage vroeg in documenten over de zorgcasus van haar zoon bij Rogplus, de gezamenlijke uitvoerder van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) voor de gemeenten Maassluis, Vlaardingen en Schiedam. Het Woo-verzoek, ingediend op 20 februari 2024, werd door Rogplus gedeeltelijk gehonoreerd: een deel van de documenten werd verstrekt, maar informatie werd onleesbaar gemaakt op grond van eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer (artikel 5.1 lid 2 sub e Woo) en aanvankelijk ook op grond van persoonlijke beleidsopvattingen (artikel 5.2 Woo). In bezwaar liet Rogplus de grond van persoonlijke beleidsopvattingen vallen en voegde daar in plaats van de weigeringsgrond 'goed functioneren van de overheid' (artikel 5.1 lid 2 sub i Woo) aan toe. De rechtbank oordeelde dat de weigeringsgrond van de persoonlijke levenssfeer rechtmatig was toegepast, maar dat de weigeringsgrond van goed functioneren van de overheid in dit geval niet aan de weigering ten grondslag had mogen worden gelegd. Dit motiveringsgebrek werd door de rechtbank gepasseerd met toepassing van artikel 6:22 Awb, omdat de privacyweigeringsgrond de weigering zelfstandig kon dragen en appellante daardoor niet werd benadeeld. Tevens achtte de rechtbank het aannemelijk dat Rogplus niet over meer documenten beschikte dan reeds verstrekt. In hoger beroep bestrijdt appellante beide oordelen: zij stelt dat er meer documenten moeten zijn en dat de toegepaste weigeringsgronden onterecht zijn. De Raad van State behandelt dit hoger beroep, maar de beschikbare tekst van de uitspraak is onvolledig, waardoor de definitieve uitkomst en motivering niet met zekerheid kunnen worden vastgesteld. Op basis van de beschikbare overwegingen lijkt de zaak te draaien om de reikwijdte van de documentverplichting en de zelfstandige draagkracht van de privacyweigeringsgrond in het kader van Woo-verzoeken over individuele zorgcasussen.