Verzoek voorlopige voorziening urgentieverklaring woning afgewezen
ECLI:NL:RVS:2026:5383, Raad van State, 09-09-2026, 202602395/2/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 30 december 2025 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amstelveen de aanvraag van [verzoekster] om een urgentieverklaring afgewezen. De rechtbank heeft het besluit van het college van 31 maart 2026 vernietigd en het college opgedragen om aan [verzoekster] een urgentieverklaring te verstrekken. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college ten onrechte twee algemene weigeringsgronden tegengeworpen en had het in de persoonlijke omstandigheden van [verzoekster] aanleiding moeten zien om een urgentieverklaring te verlenen. [verzoekster] heeft een urgente therapiebehoefte vanwege traumatische ervaringen binnen gesloten jeugdinstellingen. Een zelfstandige woning waar haar huidige ambulante begeleiding kan worden voortgezet, is de meest passende oplossing voor het urgente huisvestingsprobleem. Een spoedige toekenning van een passende, zelfstandige woonoplossing in Amstelveen is volgens de rechtbank noodzakelijk om zo snel mogelijk verslechtering van de mentale gezondheid, en escalatie van zorg, en op langere termijn verdergaande ontwrichting, te voorkomen.
Kern van de zaak
Een vrouw met traumatische ervaringen in gesloten jeugdinstellingen heeft een urgentieverklaring voor een woning in Amstelveen verkregen via de rechtbank. Zij verzocht de voorzieningenrechter van de Raad van State om een voorlopige voorziening, vermoedelijk omdat de feitelijke woningtoewijzing via de wachtlijst te traag verloopt.
Beslissing van de rechter
Het verzoek om een voorlopige voorziening is afgewezen. De voorzieningenrechter heeft kennelijk geoordeeld dat er onvoldoende spoedeisend belang of grond bestaat voor het treffen van een voorlopige maatregel, mede gezien het feit dat de urgentieverklaring al is verleend en de woningcorporatie het zoekproces heeft opgestart.
Impactscore
LaagHet betreft een afwijzing van een voorlopige voorziening in een individuele zaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitspraak heeft beperkte precedentwerking en raakt uitsluitend de concrete situatie van verzoekster.
Belangrijkste punten
- 1De rechtbank had het college eerder opgedragen een urgentieverklaring te verlenen vanwege urgente therapiebehoefte en traumatische jeugdervaringen in gesloten instellingen.
- 2Het college heeft op 24 juni 2026 de urgentieverklaring verleend, waarna woningcorporatie Eigen Haard verantwoordelijk wordt voor het zoeken van een passende woning.
- 3Toewijzing van woningen aan urgentiekandidaten geschiedt op volgorde van plaatsing op de wachtlijst; bij plaatsing van verzoekster stonden nog 24 personen voor haar.
- 4De voorzieningenrechter doet uitspraak zonder zitting op grond van artikel 8:83, derde lid Awb, hetgeen wijst op een kennelijk ongegrond of niet-spoedeisend verzoek.
- 5Het oordeel heeft een voorlopig karakter en bindt de bodemprocedure niet.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat het verlenen van een urgentieverklaring niet automatisch leidt tot onmiddellijke woningtoewijzing en dat de reguliere wachtlijstvolgorde ook bij urgentie in beginsel gerespecteerd wordt. Een voorlopige voorziening om die volgorde te doorbreken wordt niet snel toegewezen.
Praktische impact
Voor verzoekster betekent de afwijzing dat zij ondanks haar urgentieverklaring de wachtlijst dient te doorlopen en niet via de rechter een directe woningtoewijzing kan afdwingen, hetgeen de facto de voorzetting van haar ambulante begeleiding en hersteltraject kan vertragen.
Onderwerp-impact
In de sociale huursector onderstreept deze uitspraak dat urgentieverklaringen wel voorrang verlenen, maar niet de wachtlijstsystematiek volledig omzeilen; woningzoekenden met urgentie dienen rekening te houden met resterende wachttijd.
Samenvatting
In deze zaak verzocht een vrouw de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om een voorlopige voorziening in het kader van een urgentieverklaring voor een sociale huurwoning in Amstelveen. De achtergrond is ingrijpend: de vrouw heeft traumatische ervaringen opgedaan in gesloten jeugdinstellingen en heeft een urgente therapiebehoefte. De rechtbank had eerder geoordeeld dat het college van burgemeester en wethouders ten onrechte twee algemene weigeringsgronden had tegengeworpen en had het college opgedragen alsnog een urgentieverklaring te verlenen. Dat oordeel was mede ingegeven door de noodzaak om verslechtering van de mentale gezondheid en escalatie van zorg te voorkomen. Het college heeft vervolgens op 24 juni 2026 de urgentieverklaring verleend. Op grond daarvan is woningcorporatie Eigen Haard gehouden om binnen haar woningvoorraad een passende woning te zoeken. De woningtoewijzing geschiedt echter via een wachtlijst: vrijgekomen woningen worden aangeboden aan de woningzoekende die het langst op de lijst staat en voor wie de woning binnen het zoekprofiel past. Op het moment van plaatsing stonden nog 24 personen vóór verzoekster op die wachtlijst. Kennelijk meende verzoekster dat deze gang van zaken te traag was en dat een rechterlijke ingreep noodzakelijk was. De voorzieningenrechter heeft het verzoek echter zonder zitting afgewezen op grond van artikel 8:83, derde lid Awb, wat erop duidt dat het verzoek als kennelijk niet-spoedeisend of anderszins niet toewijsbaar werd beschouwd. De urgentieverklaring is reeds verleend en de wettelijke procedure voor toewijzing is in gang gezet; een verdergaande rechterlijke ingreep in de woningtoedelingssystematiek achtte de voorzieningenrechter niet gerechtvaardigd. De uitspraak heeft een voorlopig karakter en bindt de bodemprocedure niet.