Hoger beroep vreemdeling ongegrond: SIS-signalering en Terugkeerrichtlijn

Samenvatting

In deze zaak stelde een vreemdeling hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De kern van het geschil betrof de vraag of er sprake was van een andere toestemming tot verblijf in Portugal in de zin van artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn, alsmede de evenredigheid van een SIS-signalering inzake terugkeer. De Afdeling past artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 toe en oordeelt dat het hoger beroep niet leidt tot vernietiging van de aangevallen uitspraak. Dit oordeel hoeft ingevolge die bepaling niet nader te worden gemotiveerd, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling overweegt daartoe dat de relevante rechtsvragen — over de uitleg van artikel 6 lid 2 Terugkeerrichtlijn en de toetsing van het evenredigheidsbeginsel in relatie tot de SIS-signalering — reeds zijn beantwoord in haar uitspraak van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4177). Het hoger beroep biedt geen aanleiding in dit geval anders te oordelen. Voorts roept het hogerberoepschrift geen nieuwe vragen op over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht, in lijn met het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 (Remling, ECLI:EU:C:2026:243). Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De vreemdeling heeft geen recht op een proceskostenvergoeding. De uitspraak heeft een beperkte zelfstandige juridische betekenis, nu zij geen nieuwe rechtsontwikkelingen introduceert maar uitsluitend bestaande jurisprudentie toepast.