Hoger beroep terugkeerbesluit ongegrond wegens eerdere jurisprudentie

Samenvatting

In deze zaak deed de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State uitspraak op 11 september 2026 in een hoger beroepszaak op het terrein van het vreemdelingenrecht. De betrokken vreemdeling, vertegenwoordigd door een advocaat uit Rotterdam, had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank over een door de minister van Asiel en Migratie uitgevaardigd terugkeerbesluit. De centrale rechtsvraag betrof de vereiste aanwezigheid van de vreemdeling op het grondgebied van de lidstaat die het terugkeerbesluit neemt. De Afdeling oordeelde dat het hoger beroep ongegrond is en bevestigde de aangevallen uitspraak van de rechtbank. De Afdeling paste daarbij de vereenvoudigde afdoeningsprocedure toe op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000: het hogerberoepschrift bevatte geen rechtsvragen die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moesten worden, zodat nadere motivering achterwege kon blijven. De doorslaggevende reden voor de ongegrondverklaring is dat de aan de orde gestelde rechtsvraag reeds eerder door de Afdeling is beantwoord in haar uitspraak van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4168, punten 6.1 en 6.1.1). Het hoger beroep bood geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. Evenmin riep het hogerberoepschrift vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zoals vereist volgens het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 (Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24). De minister van Asiel en Migratie werd wel veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten in hoger beroep, vastgesteld op € 934,00 wegens beroepsmatig verleende rechtsbijstand.