Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond na eerdere precedent

Samenvatting

In deze zaak heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 11 september 2026 uitspraak gedaan in een hoger beroep op het terrein van het vreemdelingenrecht. De zaak betrof een vreemdeling die in hoger beroep ging tegen een uitspraak van de rechtbank, waarbij de kern van het geschil lag bij de vereiste aanwezigheid op het grondgebied van de lidstaat die een terugkeerbesluit neemt — een vraag die raakt aan de Europese Terugkeerrichtlijn en de uitvoering daarvan in Nederland. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank bevestigd. Daarvoor was geen uitgebreide motivering vereist, omdat artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000 een vereenvoudigde afdoening toelaat wanneer het hogerberoepschrift geen vragen opwerpt die in het belang zijn van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin. De doorslaggevende reden voor deze conclusie was tweeledig. Ten eerste had de Afdeling de relevante rechtsvraag — over de aanwezigheidsvereiste bij het nemen van een terugkeerbesluit — al beantwoord in haar uitspraak van 17 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4168). Het hoger beroep bood geen aanleiding om hierover anders te oordelen. Ten tweede riep het hogerberoepschrift geen vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht die aanleiding zouden geven tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de EU, mede gelet op het Remling-arrest van 24 maart 2026. De minister van Asiel en Migratie werd wel veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten in hoger beroep van € 934,00. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige betekenis en consolideert slechts het bestaande rechtskader.