Hoger beroep omgevingsvergunning woonark Amsterdam ongegrond
ECLI:NL:RVS:2026:5361, Raad van State, 09-09-2026, 202503177/1/R1
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 31 januari 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam aan [partij] een omgevingsvergunning verleend voor het vervangen van een woonark door een nieuw te bouwen woonark met drie zelfstandige woningen, waarbij de bestaande steiger wordt verkleind en een tweede toegangssteiger en twee afmeerpalen worden geplaatst op de locatie [locatie 1] in Amsterdam.
Kern van de zaak
Een omwonende aan de Schinkel in Amsterdam verzette zich tegen een omgevingsvergunning voor een tweelaagse woonark met drie woningen. Het college van B&W verleende de vergunning met een afwijking van het bestemmingsplan voor de bestemming 'Waterstaat waterkering'. De appellant vroeg ook schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaart het hoger beroep ongegrond en het beroep tegen het herstelbesluit van 11 juli 2025 ongegrond. Het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn wordt afgewezen omdat de redelijke termijn ten tijde van de uitspraak nog niet was verstreken.
Impactscore
LaagDe uitspraak is casuïstisch van aard en betreft een individueel bouwplan; er worden geen nieuwe of richtinggevende rechtsvragen beantwoord en de beslissing past geheel binnen bestaande jurisprudentie over bestuurlijke lus en overgangsrecht Omgevingswet.
Belangrijkste punten
- 1Overgangsrecht Omgevingswet: omdat de aanvraag dateerde van 12 oktober 2022 (vóór 1 januari 2024), blijft de Wabo van toepassing tot het besluit onherroepelijk is.
- 2Het bouwplan betreft een tweelaagse woonark met drie zelfstandige woningen, gesitueerd op gronden met bestemmingen 'Water', 'Tuin 1' en 'Waterstaat waterkering'.
- 3De rechtbank constateerde een motiveringsgebrek ten aanzien van de afwijking van de bestemming 'Waterstaat waterkering' en bood het college herstelgelegenheid via een tussenuitspraak.
- 4Na herstel van het motiveringsgebrek door het college werd het herstelbesluit van 11 juli 2025 door zowel rechtbank als Afdeling rechtmatig bevonden.
- 5Het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn wordt afgewezen nu de termijn nog niet was overschreden ten tijde van de uitspraak.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van het overgangsrecht van de Invoeringswet Omgevingswet en de mogelijkheid tot herstel van motiveringsgebreken via de bestuurlijke lus bij afwijkingen van het bestemmingsplan. Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.
Praktische impact
De omgevingsvergunning voor de woonark staat definitief vast; de appellant kan de bouw van de woonark tegenover zijn woning niet meer tegenhouden en ontvangt geen schadevergoeding.
Onderwerp-impact
Voor de woonschepenbranche en projecten in watergebieden bevestigt de uitspraak dat motiveringsgebreken bij afwijkingen van dubbelbestemmingen als 'Waterstaat waterkering' herstelbaar zijn via de bestuurlijke lus.
Samenvatting
In deze zaak had het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam een omgevingsvergunning verleend voor de bouw van een tweelaagse woonark met drie zelfstandige woningen aan de Schinkel. De vergunning vereiste een afwijking van het bestemmingsplan voor de dubbelbestemming 'Waterstaat waterkering', waarvoor de binnenplanse afwijkingsbevoegdheid op grond van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 1°, van de Wabo werd ingezet. Omdat de vergunningsaanvraag dateert van 12 oktober 2022 — dus vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet op 1 januari 2024 — bleef op grond van het overgangsrecht in de Invoeringswet Omgevingswet de oude Wabo van toepassing. Een omwonende stelde beroep in en betoogde om verschillende redenen dat de vergunning niet verleend had mogen worden. De rechtbank constateerde in een tussenuitspraak een motiveringsgebrek ten aanzien van de afwijking van de bestemming 'Waterstaat waterkering' en droeg het college op dit gebrek te herstellen. Na herstel oordeelde de rechtbank in de einduitspraak dat het herstelbesluit de toets der kritiek kon doorstaan. De appellant ging vervolgens in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en verzocht tevens om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en het beroep tegen het herstelbesluit van 11 juli 2025 eveneens ongegrond. De Afdeling stelt bovendien vast dat de redelijke termijn ten tijde van de uitspraak nog niet was overschreden en wijst het schadeverzoek af. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is daarmee volledig in het voordeel van het college en de vergunninghouder; de omgevingsvergunning voor de woonark staat nu onherroepelijk vast.