Uitzetting vreemdelingen opgeschort tot hoger beroep beslist

Samenvatting

In deze zaak hebben verzoekers — vermoedelijk asielzoekers of vreemdelingen met een lopende procedure — de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verzocht een voorlopige voorziening te treffen. Zij wensten te voorkomen dat zij zouden worden uitgezet voordat op hun ingestelde hoger beroep zou zijn beslist. Daarnaast verzochten zij om continuering van opvang en verstrekkingen gedurende die periode. De voorzieningenrechter heeft het verzoek toegewezen op basis van hetgeen door verzoekers is aangevoerd, en onder verwijzing naar de vaste jurisprudentie van de Afdeling zoals neergelegd in de uitspraak van 20 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:457). Op grond hiervan is bij wijze van voorlopige voorziening bepaald dat verzoekers niet worden uitgezet totdat op hun hoger beroep is beslist. De uitspraak is sober gemotiveerd, wat typerend is voor voorlopige voorzieningenprocedures: de voorzieningenrechter beoordeelt of er voldoende gronden zijn voor een ordemaatregel, zonder vooruit te lopen op de inhoudelijke uitkomst van het hoger beroep. De minister van Asiel en Migratie wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten ten bedrage van € 934,00, volledig toe te rekenen aan beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De juridische betekenis van deze uitspraak is beperkt: zij is individueel van aard, bevestigt bestaande rechtspraktijk en stelt geen nieuwe normen. Voor de betrokken verzoekers heeft zij echter directe en concrete betekenis: zij zijn tijdelijk beschermd tegen uitzetting en kunnen in afwachting van de definitieve uitspraak in hoger beroep in Nederland verblijven. De inhoudelijke vraag over hun verblijfsstatus blijft onbeantwoord tot de hoofdzaak is behandeld.