Kennisgeving telt mee voor proceskostenvergoeding bij gegrond vrijheidsontnemingsberoep

Samenvatting

Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State betreft een hoger beroep van de minister van Asiel en Migratie tegen een proceskostenveroordeling door de rechtbank in een vreemdelingenbewaringszaak. De enige grief van de minister richtte zich op de rechtsvraag of voor een kennisgeving een punt voor proceskostenvergoeding kan worden toegekend wanneer het beroep tegen een vrijheidsontnemende maatregel gegrond is verklaard. De Afdeling beantwoordt deze vraag bevestigend, onder verwijzing naar haar uitspraak van 25 augustus 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4927). Die uitspraak volgde op de wijziging van artikel 94 lid 1 van de Vreemdelingenwet 2000, die op 12 juni 2026 in werking trad. Na deze wetswijziging levert een kennisgeving in bewaring­zaken dus wel degelijk een te vergoeden proceskostenpunt op bij een gegrond beroep. De Afdeling past de verkorte motiveringsregel van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe, omdat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Ook Unierechtelijke vragen zijn niet aan de orde. Bij het vaststellen van de wegingsfactor voor de proceskosten in hoger beroep wijkt de Afdeling af van factor 'licht' (0,5) en past zij factor 'gemiddeld' (1) toe. Reden hiervoor is dat het hoger beroep, hoewel beperkt tot de proceskostenveroordeling, niet van eenvoudige aard is. De Afdeling betrekt daarbij dat zowel het hogerberoepschrift als de schriftelijke uiteenzetting dateren van vóór de richtinggevende uitspraak van 25 augustus 2026, zodat partijen destijds nog geen duidelijkheid hadden over de rechtsvraag. De minister wordt veroordeeld tot betaling van € 934,00 aan proceskosten voor het hoger beroep.