Hoger beroep Dublin-overdracht naar Frankrijk ongegrond verklaard

Samenvatting

In deze zaak ging een asielzoeker in hoger beroep bij de Raad van State tegen een rechterlijke uitspraak die zijn beroep tegen een Dublin-overdracht naar Frankrijk had verworpen. Tegelijkertijd verzocht hij om een voorlopige voorziening om de overdracht op te schorten hangende het hoger beroep. Als grond voor het hoger beroep voerde appellant aan dat het AIDA Country Report: France 2025 Update een wezenlijk ander en zorgwekkender beeld schetst van de opvangomstandigheden voor Dublinclaimanten in Frankrijk dan de informatie waarop de eerdere rechtspraak was gebaseerd. De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak verwierp dit betoog. De rechtsvraag over de opvangvoorzieningen in Frankrijk was reeds beantwoord in de uitspraak van 31 juli 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:3623). Het nieuwe AIDA-rapport schetste naar het oordeel van de Afdeling geen wezenlijk ander beeld dan de landeninformatie die bij die eerdere uitspraak al was betrokken. Er bestond daarmee geen aanleiding om de zaak opnieuw inhoudelijk te beoordelen. De Afdeling paste de verkorte motiveringsplicht toe op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000: het hogerberoepschrift stelde geen vragen die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of algemene rechtsbescherming beantwoording behoefden. Evenmin waren er vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard, de aangevallen uitspraak bevestigd en het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen. De uitspraak consolideert de bestaande lijn dat Dublin-overdrachten naar Frankrijk toelaatbaar zijn en dat recent verschenen landeninformatierapporten deze lijn vooralsnog niet doorbreken.